Wyruszamy więc na przygodę, podczas której przemierzamy wypełnione platformami, ścianami, pułapkami i, co chyba najważniejsze, wrogami poziomy. Oczywiście drogę sobie torujemy za pomocą rzeczonego miecza. Ogólnie – jeżeli ktoś jest fanem wszelkiej maści metroidvanii to raczej nie będzie potrzebował długiego samouczka. Trzeba jednak być nieco bardziej wyrozumiałym, jeżeli chodzi o sterowanie, które miejscami sprawia wrażenie niezbyt dopracowanego.

Lepiej natomiast wyszły elementy, że tak powiem, Pac-manowe. W pewnych etapach mamy możliwość przełączenia się na naszą „kulkę” i latania po ścianach, aby przebić się w inne miejsce na planszy. W tych momentach wydaje się, że wszystko jest jakieś bardziej płynne, jeżeli chodzi o gameplay. To latanie po ścianach i skakanie po platformach to poprowadzenie Pac-Mana w nową, ciekawą stronę. Ten koncept mi akurat przypadł do gustu.

Klimat Shadow Labyrinth można podsumować jako „pół-mroczny”. W zamyśle twórców pewnie miało być to bardzo mroczne, jednak moim zdaniem chyba nie można tego tak określić. Fakt - jest ciemno, są jakieś jasne akcenty dla kontrastu, jednak nie trzęsiemy do tego portkami. Nie jest też jednak tak, że nie da się na to patrzeć, a nawet wręcz przeciwnie – kreska i styl animacji mogą się podobać.

Mariaż Pac-Mana z mrokiem jest na pewno doświadczeniem nietypowym. Zwłaszcza patrząc na zmianę formy, w którym jest on pokazywany. Bandai Namco próbuje znaleźć nowe nisze dla swojej postaci – w zeszłym roku dostaliśmy wieloosobową wariację na temat klasyki, teraz – mariaż z innymi gatunkami. Komu się to będzie podobać? Miłośnikom metroidvanii, pewnie też fanatykom Pac-mana jako rozszerzenie jego historii. Jeżeli ktoś nie łapie się w żadną z tych dwóch kategorii, to i tak warto dać szansę, aby zobaczyć, jak inaczej można poprowadzić opowieść znanego dobrze bohatera. Ode mnie solidne 7/10.