„Halo. Co jest grane?" to trzeci studyjny album Darii ze Śląska. To płyta o tym wszystkim, o co sami czasem boimy się zapytać. Tak opowiada o niej sama artystka: "Nie wiem, kiedy minęły ostatnie dwa lata pracy nad tym albumem, ale doskonale wiem, że najczęściej pojawiającym się w mojej głowie pytaniem było właśnie „Halo, co jest grane?". Chyba nie istnieje na nie poprawna odpowiedź. Znam za to swoją i to właśnie ją opisałam na przestrzeni tych kilkunastu historii".

Na albumie znajdziemy 12 utworów, które komentują ludzkie słabości, czy absurdy rzeczywistości. Daria zaprosiła do wspólnej produkcji muzyków, z którymi pracowała nad pierwszymi albumami: Olek Świerkot, Kuba Galiński, ale też otworzyła się na zupełnie nowe współprace jak te z Patrickiem the Panem czy lessmanem. To też pierwszy album, na którym powstały utwory skomponowane, w części, bądź całości, podczas prób wraz z zespołem, z którym od ponad 2 lat koncertuje. Jedynym gościem na albumie jest Fisz.

Amerykańska wokalistka Meghan Trainor wydała w kwietniu siódmy album "Toy with Me". Materiał był nagrywany głównie w Szwecji z takimi producentami jak Grant Boutin, Ellis, czy Mike Sabath.

Meghan przyznała, że to „najbardziej szczera i nieustraszona płyta w jej karierze". W tekstach artystka śpiewa o "pewności siebie, wolności i uczeniu się, jak poznawać ludzi takimi, jakimi są”. Album porusza również tematy miłości własnej, życia rodzinnego, macierzyństwa i terapii małżeńskiej Meghan.

Na płycie „Toy with Me” słychać wpływy popu i muzyki tanecznej z lat 2000, a także doo-wopu. Sam tytuł to kontynuacja tradycji nazywania projektów słowem na literę "T" (nawiązanie do nazwiska). Zwrot "Baw się ze mną" ma przywołać poczucie komfortu i prostoty z dzieciństwa.

Meghan chciałaby, by fani, słuchając jej nowych piosenek, czuli się bezpiecznie, mogli „tańczyć i być szczęśliwi”.

Holly Humberstone to brytyjska wokalistka, która wydała swoją pierwszą epkę "Falling Asleep at the Wheel" w 2020 roku. Dwa lata później miała już na koncie nagrodę Brit Award dla najlepszej wschodzącej gwiazdy.

Holly jest fanką Damiena Rice'e, Bena Howarda, Phoebe Bridgers, czy Haim, a w swojej muzyce skupia się na brzmieniach popowych, indie rockowych i synth-popowych. Na drugim albumie, "Cruel World", artystka koncentruje się na popie, a w tekstach porusza tematykę poczucia przynależności, stabilności, czy odbudowy.

Wczesniej Humberstone spędziła lata, żyjąc na walizkach i nocując w pokojach hotelowych, ale podczas tworzenia „Cruel World” znalazła stałe miejsce zamieszkania. Czuła, że ​​odbudowała "swoją przestrzeń fizyczną, jak i centrum emocjonalne", a muzyka stała się jej kotwicą. Miała też pełną kontrolę nad tworzeniem płyty i czuje, że zawsze będzie z niej dumna.

Album zbiera bardzo dobre recenzje od krytyków i dotarł do 4. miejsca na liście najlepiej sprzedających się płyt w Wielkiej Brytanii.

Amerykański wokalista Noah Kahan poszerzył swoją dyskografię o czwartą płytę. Album "The Great Divide" jest refleksyjną analizą jego przeszłości, zmieniających się i często napiętych relacji z rodziną i przyjaciółmi oraz jego korzeni w stanie Vermont. Kahan skupia się także na cichym rozpadzie więzi, który następuje, gdy prawda pozostaje niewypowiedziana, a cisza tworzy dystans równie skutecznie, jak jakiekolwiek fizyczne oddzielenie.

"The Great Divide" to łącznie 17 utworów, co daje nam 77 minut nowej muzyki. Chwilę po wydaniu artysta napisał o krytykach, którzy twierdzą, że album jest zbyt długi. On uznał, że jest zbyt krótki, dlatego wydał drugą wersję z czterema dodatkowymi kompozycjami - co łącznie dało godzinę i 36 minut nowego materiału.

Płyta, wydana 24 kwietnia, zgromadziła ponad 43 miliony odtworzeń na Spotify na całym świecie w dniu premiery, a następnie dotarła na szczyt list przebojów w Wielkiej Brytanii, Australii, Nowej Zelandii i Stanach Zjednoczonych.

Noah Kahan czeka teraz na start międzynarodowej trasy koncertowej, która rozpocznie się w czerwcu w Orlando. Do Europy zawita jesienią - w listopadzie i grudniu zagra m.in. w Londynie, Kolonii, Kopenhadze, czy Paryżu.

"Konnakol" to piąty album studyjny Zayna, który stanowi powrót do jego korzeni i brzmień R'n'B - płytę uważa się za kontynuację "Mind of Mine", debiutanckiego krążka artysty.

Początkowo sądzono, że album będzie nosił nazwę „FUCHSIA SEA” ze względu na tajemnicze zwiastuny, wskazówki i zapowiedź Zayna podczas koncertu. Koncepcja została jednak zmieniona.

W języku tamilskim "konnakol" oznacza tworzenie perkusyjnych dźwięków za pomocą głosu, ale dla wokalisty, jest to znacznie szersze pojęcie: "To dźwięk, który zawiera w sobie pogłos czasów, zanim powstały słowa". Te wpływy można usłyszeć głównie w utworach takich jak "Take Turns", "Nusrat" i "Betting Folk".

Na płycie Zayn czerpie z własnego dziedzictwa, jest dojrzalszy - wie więcej o tym, kim jest i dokąd zmierza.

Album zajął 2 miejsce na liście przebojów w Belgii, 4 w Wielkiej Brytanii i 5 w Niemczech.