Ruel to australijski wokalista, który urodził się w Londynie, ale wychowywał w Sydney. W wieku 14 lat wydał pierwszy singiel, by rok później dorzucić do swojej dyskografii debiutancką epkę. Jako dwudziestolatek miał już na koncie pierwszą płytę "4th Wall". Teraz, w wieku 23. lat, wydał trzeci album, który jest bezpośrednią kontynuacją poprzedniego krążka - po płycie "Kicking My Feet" otrzymujemy "Kicking My Feet & Screaming".

Tym sposobem w ciągu ośmiu miesięcy do fanów trafiły aż dwa albumy Ruela. Materiał powstawał w tym samym czasie, ale teksty opowiadają o innych tematach. Ruel skupia się nad drugą stroną szczęśliwych etapów miłości - komplikacjami i mrocznymi elementami relacji.

Ruel będzie promował płytę "Kicking My Feet & Screaming" w Europie jesienią - 21 października usłyszymy go w Berlinie, a dwa dni później w Warszawie.

Olivia Rodrigo ma na koncie trzy nagrody Grammy, cztery statuetki MTV Video Music Awards i siedem nagród Billboard Music Awards. W 2021 roku została uznana przez magazyn "Time" za "Artystkę Roku". Jej trzeci album „you seem pretty sad for a girl so in love” może przynieść kolejne wyróżnienia.

Płyta zawiera głównie „smutne piosenki o miłości”, gdyż według Olivii wiele romantycznych utworów czerpie swój urok ze strachu lub tęsknoty. Artystka przeprowadza nas więc przez relacyjne wzloty i upadki, śpiewając też o stopniowej utracie siebie. Album czerpie inspirację z pobytu Rodrigo w Londynie, a utwór „Maggots for Brains” nawiązuje do relacji Mirandy i Steve’a - bohaterów serialu „Seks w wielkim mieście”.

Stylistycznie Olivia łączy pop i indie, ale nie można tu nie zauważyć wpływów rocka alternatywnego, brzmień post-punkowych, czy new wave.

Na swojej trzeciej płycie artystka stworzyła pierwszy oficjalny duet - zaprosiła do studia swojego wielkiego idola - Roberta Smitha z The Cure.

„you seem pretty sad for a girl so in love” to krążek, który jak na razie ma najwyższą średnią ocenę w tym roku na stronie Metacritic, zestawiającej wszystkie recenzje krytyków i dziennikarzy.

Dwudziesta płyta Paula McCartney'a jest nazywana jedną z mocniejszych pozycji w jego późniejszej dyskografii.

Tytułowa fraza "The Boys of Dungeon Lane" jest fragmentem tekstu użytym w utworze demo "In Liverpool" z 1991 roku. "Dungeon Lane" to ulica w Liverpoolu, a płyta jest zainspirowana wspomnieniami Paula z dzieciństwa, związanymi z tą dzielnicą.

Pierwsze sesje, podczas których zaczęto tworzyć materiał na album, miały miejsce jeszcze w 2021 roku. Współproducentem krążka jest Andrew Watt, który pracował m.in. z Justinem Bieberem, Lady Gagą, Miley Cyrus, Eltonem Johnem, Demi Lovato, czy The Rolling Stones. W jednym utworze gościnnie pojawił się Ringo Starr.

Paul McCartney promował płytę szeroką kampanią marketingową - odwiedził wiele programów, podcastów, zaprosił nawet na swój pierwszy live na TikToku. Udzielił też wywiadu Paulowi Mescalowi - aktorowi, który zagra go w serii czterech filmów biograficznych o zespole The Beatles.

Album dotarł do pierwszego miejsca na listach przebojów w Wielkiej Brytanii, Belgii i Holandii, a w Stanach Zjednoczonych był piąty.

Ella Langley, jedna z najjaśniejszych gwiazd nowego pokolenia country, powraca z drugim studyjnym albumem „Dandelion”, który ukazał się 10 kwietnia 2026 roku. Dwa utwory z tej płyty już stały się wielkimi hitami na rynku amerykańskim. Najpierw ,,Choosin’ Texas” – dziesięć razy na miejscu pierwszym gorącej setki Billboardu! Potem do drugiego miejsca dotarł inny przebojowy utwór ,,Be Her”. A potem już ukazał się cały album ,,Dandelion”, który od razu trafił na pierwsze miejsce listy sprzedaży w USA.

Urodzona 3 maja 1999 roku w Hope Hull w Alabamie Ella Langley od dziecka była otoczona muzyką. W 2019 roku porzuciła studia i przeprowadziła się do Nashville, gdzie szybko zdobyła uznanie dzięki talentowi do pisania piosenek i charyzmatycznemu głosowi. Przełom nastąpił wraz z debiutanckim albumem ,,Hungover” (2024) oraz megahitem „You Look Like You Love Me” zaśpiewanym w duecie z z Riley Greenem.

Jej drugi album „Dandelion” pozwolił przeistoczyć się jej z piosenkarki country w prawdziwą gwiazdę popu. Album współprodukowany przez Ellę Langley we współpracy z Mirandą Lambert i Benem Westem to prawdziwa podróż muzyczna zarówno przez introspektywne ballady, jak i bardzo taneczne utwory. Ella śpiewa o byciu w połowie dwudziestki, popełnianiu błędów, nabieraniu pewności siebie, miłości, rozczarowaniach i odnajdywaniu radości w prostych rzeczach. Co ciekawe płytę otwiera i zamyka tradycyjna dziecięca piosenka „Froggy Went A Courtin’” – subtelny symbol cyklu życia i odrodzenia, idealnie oddający metaforę tytułowego dmuchawca (dandelion).

„Halo. Co jest grane?" to trzeci studyjny album Darii ze Śląska. To płyta o tym wszystkim, o co sami czasem boimy się zapytać. Tak opowiada o niej sama artystka: "Nie wiem, kiedy minęły ostatnie dwa lata pracy nad tym albumem, ale doskonale wiem, że najczęściej pojawiającym się w mojej głowie pytaniem było właśnie „Halo, co jest grane?". Chyba nie istnieje na nie poprawna odpowiedź. Znam za to swoją i to właśnie ją opisałam na przestrzeni tych kilkunastu historii".

Na albumie znajdziemy 12 utworów, które komentują ludzkie słabości, czy absurdy rzeczywistości. Daria zaprosiła do wspólnej produkcji muzyków, z którymi pracowała nad pierwszymi albumami: Olek Świerkot, Kuba Galiński, ale też otworzyła się na zupełnie nowe współprace jak te z Patrickiem the Panem czy lessmanem. To też pierwszy album, na którym powstały utwory skomponowane, w części, bądź całości, podczas prób wraz z zespołem, z którym od ponad 2 lat koncertuje. Jedynym gościem na albumie jest Fisz.