Pracę przerwali wówczas w porcie i Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Komunikacji Miejskiej, później dołączyły kolejne zakłady.

Szykany komunistycznych władz spowodowały, że wiele osób wycofało się ze strajku, duża część mieszkańców Szczecina nie wspierała protestujących - mówi Jerzy Wojtowicz członek komitetu protestacyjnego w porcie.

- Prawda jest taka, że na początku było dużo ludzi, ale niestety padła jedna zajezdnia tramwajowa. Strajkowali pracownicy z Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Komunikacji Miejskiej i Zakładu Budownictwa Kolejowego - tylko te zakłady, reszta Szczecina nie była zainteresowana - dodaje Jerzy Wojtowicz.

Ten strajk dał komunistycznym władzom pretekst do rozmów przy okrągłym stole - mówi historyk Artur Kubaj.

- Polska PRL była wtedy bankrutem ekonomicznym, ponad 80 procent ludzi chciało wówczas z Polski wyjechać. To były wstrząsające dane - dodaje Artur Kubaj.

Jerzy Wiśniewski pracował w sierpniu 1988 roku w porcie na nabrzeżu radzieckim.

- To był tak zwany Majdanek. Kilka osób rzuciło hasło, między innymi Piotr Jania. Stwierdziliśmy, że trzeba coś zrobić - dodaje Jerzy Wiśniewski.

Szczeciński strajk zakończył się 3 września bez żadnych porozumień.