Strajk nie tylko dlatego był trudny, że miał niewielkie poparcie społeczne, ale także ze względu na działania władz.

- Pamiętamy przecież milicyjną blokadę portu. Pamiętamy trałowce wjeżdżające do kanałów portowych. Pamiętamy nisko przelatujące helikoptery. Pamiętamy wreszcie jak 22 sierpnia dwie zajezdnie tramwajowe na Niemierzynie i Golęcinie oraz zajezdnia autobusowa w Policach zostały spacyfikowane przez ZOMO - powiedział Milczanowski.

Edward Radziewicz, wtedy pracownik portu i przywódca Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego przypomniał, że działalność polityczna w tym okresie wiązała się z wielkimi konsekwencjami.

- Każdy człowiek, który w tym momencie mówił "tak, zgadzam się na to, żeby być członkiem komitetu strajkowego" jednocześnie wydawał na siebie wyrok. Najmniejszy wyrok to tylko utrata pracy, a tak naprawdę to więzienie, przesłuchania, gdyby nam nie wyszło, ale wyszło. Pozornie nie, ale wyszło - powiedział Radziewicz.

Wystawę można oglądać na placu Solidarności w Szczecinie. Jest ona opowieścią o jednym z najbardziej dramatycznych i najdłuższych strajków, do których doszło w Polsce w okresie PRL-u. W tym czasie głównymi zakładami, które przerwały pracę był port w Szczecinie i komunikacja miejska.