Zwykle w okolicach Świąt, przypomina mi się wierszyk Mariana Załuckiego:

Bardzo to lubię - bardzo się cieszę,
Kiedy dostaję świąteczne depesze.

Takie depesze otwieram tkliwie,
A otworzywszy - tkliwie się dziwię...

Bo niby skądże i w sposób jaki
Poczta tę pewność zdobywa i ma,
Że MARIAN ZALCUKI
I MARCIN ZACLUKI,
I MRRRRAIN ZUCLAKI -
To ja?

Podziw widnieje na mym obliczu...
A kiedy czytam, czego mi życzą -
Uśmiech zakwita mi jak kwiat!

Pierwszy mi życzy: WSZY SKTEIGO DBRRREGO!
Drugi mi życzy: WZSYSTKIEOG MALPSZEGO!
A trzeci: WSZOLYCH SWIAT...

Jestem wzruszony - uśmiecham się błogo...
- Od kogóż te miłe czułości?
Od kogo?!

Czytam z kolei więc wszystkie podpisy:
Pierwszy - COICIA
(Wiem: Ciocia z Nysy!)
Drugi - AUTOXI.
(Wiem: Antoś z Gniezna!)
Trzeci - BRXTXRRBMMMBXXXXU?...
Ciekawe - nie znam.

Więc nieznajome-ż nawet persony
Uprzejme słowa z oddali mi ślą!...
Jestem doprawdy do głębi wzruszony
I radość - i duma rozpiera pierś mą!

Takie uczucia zawdzięcza się poczcie,
Dlatego jestem z serca jej rad
I - proszę - nigdy na pocztę nie psioczcie!
Lepiej jej życzcie: WSZOLYCH SWIAT!

Marian Załucki 1954

Chyba wciąż jest aktualny. Może nie wysyłamy sobie depesz, ale niektóre sms-y wyglądają podobnie.

Wesołych Świąt...

---