Do zbrodni doszło między 5 a 7 sierpnia. Był to jeden z najtragiczniejszych epizodów Powstania Warszawskiego. Niemcy realizowali w ten sposób rozkaz Adolfa Hitlera nakazujący zburzenie stolicy Polski i wymordowanie wszystkich ludzi. Ludność cywilną zabijali w masowych egzekucjach. Mordowali rannych w szpitalach i dopuszczali się gwałtów. Polaków zmuszali do rozbiórki barykad w ogniu walki. Wykorzystywali ich też jako żywe tarcze, pędząc przed niemieckimi czołgami.

Zofia Czekalska, pseudonim "Sosenka", opowiadała w ubiegłym roku, w jaki sposób udało się uratować z masakry jej teściowi. - Stał w szeregu do rozstrzelania. Albo ktoś go potrącił, albo ze strachu upadł na ziemię. Kiedy Niemcy chodzili i dobijali rannych, on się nie poruszył. Tym sposobem ocalał - mówiła Czekalska.

Działaniami eksterminacyjnymi na Woli dowodził SS-Gruppenführer Heinz Reinefarth. Oprócz formacji niemieckich, pod rozkazami miał także Ukraińców i Rosjan. Byli to ochotnicy z kolaboracyjnej Rosyjskiej Narodowej Armii Wyzwoleńczej, pułku Kozaków Jakuba Bondarenki, a także brygady karnej złożonej z przestępców i żołnierzy po wyrokach. Oddziały te wykazały się szczególnym okrucieństwem.

Po zakończeniu II wojny światowej nikt ze sprawców rzezi na Woli nie poniósł odpowiedzialności za popełnione czyny. Głównodowodzący akcją Heinz Reinefarth zmarł w 1979 roku.