Ładysz urodził się w 1922 roku w Wilnie. Gdy wybuchła wojna miał 17 lat. W Armii Krajowej pełnił funkcję sierżanta w obwodzie wileńskim, uczestniczył w akcji "Burza" na Wileńszczyźnie. Został zesłany na Sybir do Kaługi nad Oką.

Naukę śpiewu rozpoczął w Wilnie, kontynuował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. W 1950 roku Bernard Ładysz został zaangażowany do Opery Warszawskiej, gdzie zadebiutował rolą w Eugeniuszu Onieginie. Jak podkreśla Tadeusz Deszkiewicz, miał niepospolity głos, temperament oraz talent sceniczny.

Był śpiewakiem Teatru Wielkiego w Warszawie, współpracował z Teatrem Syrena. Międzynarodową karierę umożliwił mu międzynarodowy konkurs śpiewaczy w Vercelli. W 1956 zdobył tam najwyższą nagrodę "Il primo premio assoluto" m.in. dzięki której otrzymał angaż w Teatro Massimo w Palermo.

Jako pierwszy polski artysta został zaangażowany do partii solowej w kompletnym nagraniu opery przez wytwórnię "Columbia". Na srebrnym ekranie pojawiał się w takich filmach jak "Ziemia Obiecana" Andrzeja Wajdy, czy "Znachor" Jerzego Hoffmana.

Wielokrotnie nagradzany, w 2000 roku otrzymał Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.