Z okazji święta wszystkich babć i dziadków warto przypomnieć im, jak wiele dla nas znaczą. To doskonała okazja, by podziękować za czas poświęcony wnukom, wspólną zabawę, przekazaną wiedzę, a także za troskę, opiekę, a przede wszystkim za ich obecność. Zazwyczaj w te dni najmłodsi zapraszają dziadków na okolicznościowe przedstawienia w przedszkolach i szkołach, składają życzenia, wręczają laurki, kwiaty i drobne upominki. Dzień Babci i Dzień Dziadka to często pretekst, by powspominać ze starszymi wnukami dawne lata, pooglądać zdjęcia i spędzić razem czas.

Obchody Dnia Babci zostały zapoczątkowane w Polsce w 1964 roku, z inicjatywy tygodnika "Kobieta i Życie", który zamieścił zdjęcie starszej, siwej pani w fotelu, robiącej na drutach i zaapelował o uhonorowanie wszystkich babć. W kolejnych latach pomysł podchwyciły inne czasopisma, a w 1967 roku warszawski "Express Wieczorny" ogłosił dzień 21 stycznia Dniem Babci. Wtedy też świętowanie zaczęło się w całej Polsce. Natomiast Dzień Dziadka stał się popularny w naszym kraju w latach 80. za sprawą amerykańskiej tradycji. Obecnie oba święta są najczęściej łączone.

Na przestrzeni lat zmieniła się sytuacja seniorów. Obecnie babcie i dziadkowie coraz rzadziej spędzają czas w domu. Według statystyk, starsi ludzie są aktywni na wielu polach. Osoby po 60. roku życia chętnie uczestniczą w zajęciach różnych grup artystycznych (co dziewiąta osoba), spotkaniach kół i grup (co trzecia osoba), a także różnego rodzaju kursach (11 procent), korzystają też z ofert bibliotek publicznych (12 procent).

Z badań wynika, że z babcią lub dziadkiem wnuki najczęściej chodzą na spacery, prowadzą rozmowy i uczestniczą w grach i zabawach. Zawdzięczają im też wspólne zajęcia, jak: pieczenie i gotowanie, prace w ogrodzie, oglądanie rodzinnych pamiątek i zdjęć, a czasem wycieczki i podróże.

Psychologowie podkreślają, że od dziadków nie tylko można otrzymać bezinteresowną i bezgraniczną miłość, ale także wiele się nauczyć. Od nich wnuki dowiadują się o pewnych przekazach rodzinnych, o zwyczajach, historii rodziny. Dzięki temu zyskują poczucie przynależności do szerszej grupy rodzinnej, co pozytywnie wpływa na ich samoocenę, rozwój tożsamości i ułatwia odnalezienie swojego miejsca w świecie.