Tym razem jednak nie wszyscy związkowcy uważają, że protest to dobry pomysł.

"Oklaski nie zapłacą naszych rachunków" - skandują od rana lekarze podczas pikiet w całej Anglii. To nawiązanie do czasów pandemii, gdy społeczeństwo wychodziło wieczorami na ulice, by bić brawo ryzykującym życiem pracownikom opieki zdrowia. Lekarze mówią, że muszą dostawać godne pieniądze za ciężką pracę. Podkreślają, że od 2008 roku nie dostali podwyżki, która przebijałaby inflację. Było wiele prób negocjacji, ale stanowisko medyków jest jasne: "chcemy podwyżki o 35%". Ich szefowie odpowiadają, że to nierealne.

Prawie półtora miliona odwołanych zabiegów i operacji - to bilans dotychczasowych strajków. Teraz się pogorszy. Uzupełnia go suma niemal dwóch miliardów funtów wydanych przez szefów służby zdrowia na awaryjne łagodzenie skutków protestów.

Tym razem jednak sami związkowcy są podzieleni. Zaraz wybory, trwa tzw. purdah, czyli okres, w którym rząd nie może podejmować znaczących decyzji, by uniknąć pokusy przedwyborczych prezentów. "Nie rozumiem, co ten strajk ma osiągnąć. Nie ma rządu, z którym można negocjować" - narzeka jeden z rozmówców Guardiana. Niektórzy lekarze obawiają się, że tracą właśnie poparcie społeczne, ale też, że rozdrażnią tylko szykującą się do przejęcia władzy w Królestwie lewicę. Partia Pracy już obiecała, że będzie otwarta na kompromis z medykami. ale jednocześnie apelowała o odwołanie protestu.

W Szkocji podobny spór to już przeszłość. Lekarze w Glasgow czy Aberdeen dostali mniej więcej połowę tego, o co proszą ich angielscy koledzy i koleżanki. W Irlandii Północnej i Walii protestu nie ma.