Słynęła ze swego charakterystycznego wizerunku. Wykreowała styl hollywoodzkiej gwiazdy lat 60., któremu pozostała wierna. Na scenie nosiła efektowne, balowe suknie. Jej znakiem rozpoznawczym były długie, kręcone blond włosy, o które – jak podkreślała w wywiadach – intensywnie dbała. W jednym z wywiadów dementowała plotki jakoby nosiła perukę i podawała przepis na maseczkę z nafty i żółtek, dzięki której miała utrzymywać świetną kondycję swoich włosów.

Violetta Villas, a właściwie Czesława Cieślak urodziła się 10 czerwca 1938 roku w Liege w Belgii. Tam też spędziła swoje dzieciństwo. W 1948 roku przyjechała z rodzicami do Polski i zamieszkała w Lewinie Kłodzkim, gdzie rozpoczęła naukę muzyki, którą kontynuowała we Wrocławiu i Szczecinie. Obdarzona czterooktawowym głosem wykonywała zarówno muzykę rozrywkową, jak i kompozycje klasyczne, w tym arie operowe i operetkowe. Nagrywała również covery popularnych piosenek amerykańskich i francuskich. Do Jej największych przebojów należą m.in. „Dla Ciebie miły”, „Do Ciebie, Mamo”, „Nie ma miłości bez zazdrości”, „Przyjdzie na to czas”, „Szczęście” czy „Oczi cziornyje”.

Swój pseudonim – jak sama o tym opowiadała – wybrała za poradą Władysława Szpilmana. Doskonały pianista i kompozytor przekonał Ją, że za granicą nikt poprawnie nie wypowie Jej imienia i nazwiska. Wkrótce rozpoczęła swoją międzynarodową karierę. Śpiewała w dziewięciu językach.

Bardzo często przyjeżdżała do Szczecina, w którym uczyła się w Średniej Szkole Muzycznej pod okiem prof. Antoniego Hübnera – słynnego pedagoga i kompozytora, jednego z pionierów szkolnictwa muzycznego powojennego Szczecina. Przy tej okazji, jak i licznych koncertów, chętnie udzielała wywiadów w Polskim Radiu Szczecin.

W trzynastą rocznicę śmierci Violetty Villas gorąco polecam wysłuchanie fragmentów spotkań zarejestrowanych z Nią w 1998, 2000 i 2003 roku.