Był działaczem społecznym, opiekunem osób niepełnosprawnych, angażował się w działalność opozycji w latach PRL, walczył o lustrację w kościele, był pisarzem, poetą i publicystą.

Kapłan był też prezesem Fundacji imienia Brata Alberta, działaczem społecznym, duszpasterzem Ormian.

Podczas mszy świętej pogrzebowej biskup Damian Muskus przypominał jego działalność na rzecz osób niepełnosprawnych. - Walczył z wielką determinacją o dobre życie dla swoich przyjaciół z niepełnosprawnościami i niezawodnie stawał w ich obronie, gdy działa im się jakaś krzywda. Osoby najsłabsze były jego siłą, wśród nich odpoczywał, sycił się prostą urodą życia, zwyczajną radością. Jedna z najważniejszych lekcji, jaką nam przekazał, brzmi: bezbronni i najsłabsi są źródłem bezinteresownej i czystej miłości - powiedział hierarcha.

Biskup Muskus powiedział, że ksiądz Isakowicz-Zaleski był człowiekiem wyrazistym i upartym. "Wybrał trudną drogę życia" - dodał. - Była to droga dotykania ran, może czasem robił to nieostrożnie, może nie zawsze potrafił uleczyć, ale pokazywał je światu, nie godząc się na prowizoryczne opatrunki, na plasterki, które coś maskują. Wielu wolałoby omijać szerokim łukiem nierozwiązane problemy z przeszłości Kościoła i Polski, ale on nie potrafił milczeć, nie umiał zejść z tej drogi i płacił za to ogromną cenę samotności i niezrozumienia - zaznaczył biskup.

Edward Nowak - krakowski opozycjonista w latach PRL i prezes stowarzyszenia „Sieć Solidarności” - znał księdza Isakowicza - Zaleskiego od lat 80-tych i pierwszych protestów w krakowskiej hucie.

Duchowny wielokrotnie krytykował niektórych biskupów za tuszowanie przypadków pedofili w Kościele. Był także zwolennikiem lustracji i ujawnienia tajnych współpracowników SB wśród duchownych.

Ciało księdza Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego spocznie na cmentarzu w Rudawie. Duchowny miał 67 lat. Zmarł tydzień temu w szpitalu w Chrzanowie. Chorował na nowotwór.

Ksiądz Isakowicz-Zaleski w 2007 roku napisał książkę "Księża wobec bezpieki. Na przykładzie archidiecezji krakowskiej", poświęconą problematyce inwigilacji duchowieństwa katolickiego przez SB. Zabiegał o upamiętnienie ofiar ludobójstwa dokonanego przez rząd turecki w 1915 roku na Ormianach i ludobójstwa Polaków na Wołyniu. Wskazywał, że warunkiem pojednania polsko-ukraińskiego powinien być godny pochówek ofiar.

Uhonorowany został między innymi Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2006), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1999), Krzyżem Wolności i Solidarności (2016), Medalem Stulecia Odzyskanej Niepodległości (2019), Medalem "Pro Bono Poloniae" (2019).