SARS-CoV-2 nie był jednak w stanie złamać naszego przywiązania do Biało-Czerwonej. Może i potrafi w przebiegły sposób zaatakować płuca, może i czyni spustoszenie w organizmach, ale jest coś z czym walczyć nie umie. I z czym walkę zapewne przegra.

To polskie umiłowanie do Ojczyzny. A dla wielu wywieszenie jej barw jest dowodem na niezwykłe przywiązanie. Bo przecież te barwy w różnych postaciach były z nami w historycznych momentach dziejów najnowszych. Nie sposób wyliczyć tych wszystkich miejsc w których pojawiały się i wciąż pojawiają by zasygnalizować: tu mieszka Polak. Tu jest Polska.

Nie tak dawno, 30 kwietnia obchodziliśmy 75 rocznicę wydarzenia w historii naszego miasta niezwykłego. "Szczecin, 30 kwietnia 1945 r. Dziś o godzinie 8.15 wciągnięto polską flagę na gmach Urzędu Pełnomocnika Rządu Rzeczypospolitej w Szczecinie” - to słowa z pamiętnika pierwszego polskiego prezydenta Szczecina inżyniera Piotra Zaremby. Tym symbolicznym gestem pokazano tylko to, co już wydawało się potwierdzone. Szczecin będzie polskim miastem. "Tu jest Polska". Wiele jeszcze upłynęło wody w płynącej pod Wałami Chrobrego zanim ta polskość stała się faktem. Były wyjazdy i były powroty, ale zawsze pod biało-czerwonym sztandarem.

Minęło 75 lat. I nic się nie zmieniło. Nad Szczecinem wciąż powiewa polska flaga. Była tutaj w grudniu 1970 roku, w styczniu 1971, sierpniu 1980 i 1988 roku. Była w czerwcu 1987 roku witając papieża Jana Pawła II.

Była, jest i będzie. Dzięki tym wszystkim, którzy wciąż o niej pamiętają. Dla których nie jest tylko zszytymi dwoma pasami materiału. Białego i czerwonego...