Czas. Patrząc od strony fizycznej, a poniekąd i praktycznej, biegnie ciągle tak samo*. Doba jest dobą, godzina godziną, a minuta sekundami płynie za minutą. Według zegara zawsze trwają te jednostki tyle samo. A jednak w pewnych warunkach czas potrafi nam się dłużyć. Czas potrafi nam się ciągnąć. Częściej jednak brakuje nam tego czasu. Częściej ten czas nam ‘leci’, przelewa się przez palce jak piasek na plaży, jak ziarenka w klepsydrze. Ależ to zleciało.

Czasu zazwyczaj mamy coraz mniej. Patrząc na nasze ziemskie bytowanie, akurat ta prawda jest prawdą. I ten sławetny wers: “... rzekł mistrz von Schopenhauer, że czas przyspiesza z biegiem lat w pewnej funkcji stałej” z piosenki Sienkiewicza Kuby. Takie spostrzeżenie prawdziwie zaskakujące.

Trapi mnie ten upływ czasu. A nawet przeraża w zmieszaniu ze smutkiem. Co najmniej trzy audycje na przestrzeni kilkuset wydań dotyczyły czasu. W tym Prorocku też sięgnę po ten temat, choć
w innym ujęciu. Jestem refleksyjny, bo to pora (żeby nie pisać - czas) Wielkiego Postu. Niełatwo mam w tej migającej rzeczywistości zahaczyć o ten 40-dniowy moment wyciszenia. A potrzeba nam uczesania tego poletka naszej potarganej duszy.

Moje dni rozwydrzone takie, cwałują poprzez czas.
Usiądźmy zatem. Włóżcie słuchawki. Dziś trochę o czasie i przemianie. Bo czas taki jest - miesza wskazówkami w tym garze życia, lekko nas zmieniając.



*Tak, tylko w ujęciu mechaniki, fizyki Newtonowskiej czas jest uniwersalnym, stałym "metronomem". Obecnie fizyka podpowiada, że jest on elastycznym wymiarem podlegającym wpływom grawitacji i prędkości.

** „Czas robi nam szpas” oznacza, że czas biegnie na przykład za szybko, powodując, że czujemy się zaskoczeni upływem lat, lub wydarzenia toczą się w przewrotny sposób, nie tak jak planowaliśmy. Wyrażenie pochodzi z gwary śląskiej (i piosenki Ars Longa Vita Brevis).