Kiedy w styczniu 2000 roku ukazał się 13. (10.)* album mistrza Jeana Michela Jarre'a– Metamorphoses, został przyjęty jako dzieło wręcz kontrowersyjne, wywołując zdziwienie szczególnie u fanów przestrzennych pasaży rodem z Oxygene i Equinoxe.

Owszem, w dyskografii muzyka, pojawiały się samplowane ludzkie głosy, ale nikt nie śpiewał. Może melorecytował. Teraz było inaczej. Metamorphoses okazała się płytą zasługująca na swój tytuł. Utwory krótsze i odrębne, inne niż wcześniejsze kompozycje, które zazwyczaj ewoluowały jedno w drugie. Na tej płycie można usłyszeć i house, techno, ale i radio-pop czy down-tempo.

To był początek tej odskoczni.

W dwa lata później, pojawia się następny album, odmieniec w kolekcji Francuza. Kolejny album, który nie spotkał się z należytym uznaniem i szerokim odzewem wśród miłośników el-muzyki. Album kompletnie pominięty przez media.

Sessions 2000. Tu co prawda mamy powrót do całkowicie instrumentalnych zmagań, ale zarazem są to nowe brzmienia. Nietypowe dla Jean-Michel'a. To jazz. A bardziej jazz-lounge, nu-jazz. JMJ nagrał ten album razem ze swoim kolegą i przyjacielem - wieloletnim współpracownikiem – Francis’em Rimbert’em.

Ów Francis z Michelem koncertował od lat 80, współpracował przy bodajże ośmiu albumach. Największy jednak wkład miał właśnie przy tworzeniu Sessions 2000.

Skąd pomysł na album w oparach jazzu? Wytwórnia w której wydawał swoje albumy Jarre – Disques Dreyfus - na początku wieku postanowiła zmienić swój profil na brzmienia nieco bardziej chilloutowe, stąd i artyści dotychczas nagrywający tamże, musieli dostosować swoją muzykę.

I moim zdaniem to wyszło.

Session 2000 powstawało niemal jako nagranie improwizowanej sesji, dlatego udział Rimberta okazał się istotny - nie tylko jako muzyka, ale jako programisty instrumentów i sound designu.

Sięgnijcie po te nagrania. Są inne. Nawet jeżeli chill, jazz-lounge i podobne brzmienia, nie są Waszym pierwszym muzycznym wyborem. Jest intrygująco i nie najłatwiej**.

W tym wydaniu Prorocka sięgnę po kilka utworów (raczej pochodzenia gitarowego), ale będą to utwory zaskakujące dla danego wykonawcy. Nie szokujące, ale intrygujące na pewno i nieoczywiste. Wspomniany JMJ też będzie.

Bo muzyka, (a szczególnie Metallica) nie skończyła się po Kill’Em All.

*Wiele osób (choćby dziennikarzy) liczy dyskografie Jean’a Michel’a Jarre od albumu ‘od którego wszystko się zaczęło’ czyli od Oxygene wydanego w 1976 roku. Ale wcześniej, bo w 1973 roku, muzyk ten skomponował ścieżkę dźwiękową do filmu Les Granges Brulees i zapis tejże jest wydane jako oficjalna płyta pod tym samym tytułem co film.

Rok wcześniej w 1972 roku powstaje Desert Palce - jego pierwszy solowy longplay. Owszem, muzyka była tworzona jako ilustracje do filmów, reklam i produkcji telewizyjnych. Niemniej zostało to zebrane na jedną płytę i wydane właśnie jako longplay.

** Bo tak w życiu jest, że poruszamy się po utartych ścieżkach, po tych samych torach, czasem owszem ktoś przestawi zwrotnicę i zmieni nam kierunek jazdy.

To poruszanie się po ustalonych koleinach życia, po wypracowanym schemacie działań, pomaga w funkcjonowaniu. Pomaga nam samym jak i innym w naszym otoczeniu. Często są to przyzwyczajenia, nie tylko nasze i nie tylko przez nas oczekiwane.

I o to wchodzi jakaś odmienność w naszą linię czasu. Jakaś kompozycja nie pasująca do dyskografii naszego żywota. Suniemy po torach co raz częściej zamieniając te zwrotnice, ale i nie zatrzymujemy się też na peronach życia. Wstawiamy zmienną do naszego życia, do codzienności, szokując otoczenie, czasem nawet niesłusznie oburzając. Tak jak po ulubionych muzykach oczekujemy czegoś nowego, ale jednak takiego samego.

Bo najbardziej podobają się nam te, które już znamy (Pisałem o tym tutaj).

Zmianą tą może być element garderoby, porzucenie nałogu, mniej skrępowana szczerość, mówienie o swoich poglądach, wyrażanie opinii, chodzenie do pracy na piechotę, poszczenie, czy też regularne bieganie.

Na starość mu odbiło.

Motor se kupił.

Cokolwiek innego pojawi się w naszej rzeczywistości którą tworzymy, wywołuje to emocje i jakiś niepokój u innych. Pozwólmy zatem innym wydawać takie utwory na pięciolinii życia jakie im w duszy grają.

Nie to, żebym zaraz jakimś wyczulonym audiofilem był. Nie chodzi też o to, że w Radiu pracuję. Nie mam też jakiegoś słuchu odbierającego w wybitnym zakresie częstotliwości, a zapewne wraz z wiekiem moje spektrum jest coraz węższe. Badań słuchu jeszcze sobie nie robiłem, bo boje się, że to moje dobre nastawienie popsuje się tymże badaniem.

Niemniej czasem dostaję porażenia, kiedy piosenki, utwory, muzykę którą znam, słyszę na pierdziakowym sprzęcie. Choć rozumiem, że czasem to małe radyjko w kuchni pomaga śpiewać przy krojeniu pieczarek, a wodoodporny blututowy głośnik daje namiastkę mono-dźwięku pod prysznicem. Choć tego blututa to obronię – często słyszę muzykę ze smartfona albo częściej jakiś podcast. Słyszę, bo moja żona operując w kuchni, umila sobie czas właśnie dźwiękami ze smartfona. I aby w kuchennym zgiełku było coś słychać z tych mikrych głośniczków, trzeba naprawdę pogłośnić solidnie. Zatem nie tylko kuchnia słucha, ale wszyscy wokoło.
I tu ratuje sytuację wspomniany głośnik blututowy. Można słuchać ciszej, a słyszeć więcej.

Nie jestem też purystą dźwiękowym. Ale wiem, jak bardzo wiele kosztuje muzyków, producentów, realizatorów dźwięku zabiegów, aby jakiś utwór brzmiał tak a nie inaczej. Ile to pracy, umiejętności, nieprzeciętnego słuchu, wyczucia i zmysłów nie nazwanych potrzeba. Godziny pracy nad frazą, doborem strun w gitarze i maglowanie sampli. A my potem brzęczymy zgruźliczałym głośnikiem*.
Wręcz bezcześcimy bylejakością odsłuchu. I nie chodzi teraz o pracę w biurze, kuchni, warsztacie, czy na budowie. Tam radio, muzyka towarzyszy i niech tak będzie. Prędzej namawiam Was do celebrowania muzyki którą lubicie, albo chcecie poznać. Dajmy szansę twórcom, aby ich przekaz nie został zepsuty przez nasz odbiór, czy też sposób odbioru. Ja mam tak z kawą. I herbatą. Jeżeli mi nie podpasuje, to nie dopijam. Nie piję dalej po pierwszych dwóch fałszywych łykach smaku. Lepiej już nie pić, niż mieć ten posmak niesmaku.

Do ilu też ja utworów się przekonałem, tylko dlatego, że gdzieś przypadkowo po raz drugi usłyszałem je choćby na całkiem zwykłych dousznych słuchawkach.
Dajmy szansę wybrzmieć. Dziś taki podjazd robi do Was Radio Szczecin i ja z audycją Prorock. Będzie stereo i w miarę bez zakłóceń.

Zresztą jak macie zakłócenia w życiu i pada Wam nie tylko dźwięk - nie poddawajcie się. W Prorocku 7 marca tematem przewodnim będzie hasło „stayin’ alive”.
Zatem zalecam – kto może – bo wiem, że część z Was pracuje i tam w robocie słucha właśnie Prorocka, ale pozostali również weźcie nałóżcie słuchawki, albo podkręćcie w domu stereo. Ta audycja i muzyka wybrzmi dla Was.



* Tak, wiem jest coś takiego "Krzywa Harmana": Badania wykazały, że istnieje pewien model brzmienia (target curve), który jest preferowany przez większość ludzi. Głośniki grające dokładnie tak, jak nagranie (ang. linear response), przegrywały z tymi, które "kolorowały" dźwięk w sposób przyjemny dla ucha. Firma Harman International to właściciel m.in. JBL, Harman Kardon, AKG)
Ale (chyba) firma Bose (też od głośników) miała taki pokój odsłuchowy, to była jeżdżąca platforma na TIRze. Prócz promocji przeprowadzali po Polsce badania nad preferencjami. Słuchacze wybierali w pomieszczeniu odsłuchowym zestaw, który wg nich najlepiej brzmiał. Wyniki badań pokazały, że większość słuchających wybrała głośniki, które brzmią słabiej niż przeciętnie, jak w większości ich samochodów.

Czas. Patrząc od strony fizycznej, a poniekąd i praktycznej, biegnie ciągle tak samo*. Doba jest dobą, godzina godziną, a minuta sekundami płynie za minutą. Według zegara zawsze trwają te jednostki tyle samo. A jednak w pewnych warunkach czas potrafi nam się dłużyć. Czas potrafi nam się ciągnąć. Częściej jednak brakuje nam tego czasu. Częściej ten czas nam ‘leci’, przelewa się przez palce jak piasek na plaży, jak ziarenka w klepsydrze. Ależ to zleciało.

Czasu zazwyczaj mamy coraz mniej. Patrząc na nasze ziemskie bytowanie, akurat ta prawda jest prawdą. I ten sławetny wers: “... rzekł mistrz von Schopenhauer, że czas przyspiesza z biegiem lat w pewnej funkcji stałej” z piosenki Sienkiewicza Kuby. Takie spostrzeżenie prawdziwie zaskakujące.

Trapi mnie ten upływ czasu. A nawet przeraża w zmieszaniu ze smutkiem. Co najmniej trzy audycje na przestrzeni kilkuset wydań dotyczyły czasu. W tym Prorocku też sięgnę po ten temat, choć
w innym ujęciu. Jestem refleksyjny, bo to pora (żeby nie pisać - czas) Wielkiego Postu. Niełatwo mam w tej migającej rzeczywistości zahaczyć o ten 40-dniowy moment wyciszenia. A potrzeba nam uczesania tego poletka naszej potarganej duszy.

Moje dni rozwydrzone takie, cwałują poprzez czas.
Usiądźmy zatem. Włóżcie słuchawki. Dziś trochę o czasie i przemianie. Bo czas taki jest - miesza wskazówkami w tym garze życia, lekko nas zmieniając.



*Tak, tylko w ujęciu mechaniki, fizyki Newtonowskiej czas jest uniwersalnym, stałym "metronomem". Obecnie fizyka podpowiada, że jest on elastycznym wymiarem podlegającym wpływom grawitacji i prędkości.

** „Czas robi nam szpas” oznacza, że czas biegnie na przykład za szybko, powodując, że czujemy się zaskoczeni upływem lat, lub wydarzenia toczą się w przewrotny sposób, nie tak jak planowaliśmy. Wyrażenie pochodzi z gwary śląskiej (i piosenki Ars Longa Vita Brevis).

Kto uczył Was słuchać muzyki? Pamiętacie ten moment, w którym coś Wam się przestawiło w jej odbiorze? W moim domu głównym przekaźnikiem muzyki było radio. Muzykę zaś na życzenie prezentował mój wujek, który posiadał kolekcję płyt i singli – i jak to się mówiło - 'adapter' Unitry. Znaczy się gramofon. Potem funkcjonował w domu 4-ścieżkowy szpulowiec Grundig. Muzyka zatem była, sprawiała przyjemność, towarzyszyła. Były ulubione kawałki.
Koledzy w szkole mieli ulubione zespoły, wykonawców, plakaty, wycinki z gazet, kasety. U mnie coś tam grało, coś się podobało. Przemijało w moim przypadku. Nie identyfikowałem się muzycznie.

Czasy podstawówki, jestem u kolegi. Jego tato zapytał mnie, kiedy właściwie już miałem wyjść – a chcesz posłuchać z nami muzyki? Zaskoczony i z grzeczności nie odmówiłem, choć brzmiało to egzotycznie.
Sytuacja dziwna, kolega z klasy odstąpił miejsce na fotelu obok swego ojca, światło w pokoju na pół gwizdka, mistrz ceremonii umieszcza kasetę w deku. Następuje kilkuzdaniowa prelekcja o czekającym nas nagraniu i wykonawcy. Jestem zaskoczony wiedzą prelegenta i że tak można. Płyta/kaseta jest zapisem koncertu. Dziwne dźwięki, drżą światłem kolorofony*, siedzimy i słuchamy. Trochę jakbym był w kinie, coś jak teatr wyobraźni. Nie rozmawiamy ze sobą. Po wszystkim jestem zachwycony. Dowiaduję się, że większość dźwięków była z syntezatorów, a człowiek który grał nazywał się też dziwnie - po francusku - Jean Michel Jarre.
Na kolejnym i kolejnym spotkaniu był Clapton, Nalepa, Deep Purple, Manowar, King Diamond, Johny Cash, Tina Turner. Słuchanie płyty (kasety) w całości. Tak jak artysta czy producent to wymyślili dla nas.
Muzyka przestała być wypełnieniem, zwykłą przekąska dla ucha, a stała się ucztowaniem, emocją, gęsią skórką. Zadziwieniem i odkrywaniem.
Ósma klasa, koleżanka w swoim stereo przeszukując fale radiowe maznęła suwakiem o jakiegoś bluesa zdziwiona, że powiedziałem daj to, daj to! Już wtedy wyczuliłem się na hard rocka, bluesa i ogólnie na muzykę. Inną historią było później poszukiwanie, odkrywanie, nocne słuchanie radia, które po wrzasku dnia, spokojem prezentowało muzykę jak u kolegi.

Wiem, że nie jestem sam w tej historii. Posłuchałem kilku opowieści znajomych. U wielu z Was był jakiś przełom. Ktoś Wam pożyczył ulubioną kasetę, ktoś coś dał do posłuchania z walkmana.

A ojciec kolegi, od dawna już poza sferą widzialną i słyszalną. Świeć Panie nad Jego duszą.

A ja w tym zabieganiu współczesnym, łapaniu srok, czekam na niezmąconą chwilę, kiedy nierozproszony będę zdolny posłuchać w całości kompozycji.

Dziś proponuję Wam namiastkę takiego słuchania, zresztą nie tylko dziś. W mej wyobraźni tak Was widzę – słuchacie nie tyle co radia, ale swego rodzaju wydarzenia, jak ja u kolegi w fotelu wówczas.



*kolorofon - takie urządzenie (lampki), którego podstawową funkcją jest przekształcanie dźwięku w światło, a konkretniej mówiąc: analiza sygnału audio i przypisywanie konkretnych efektów świetlnych do określonych częstotliwości. Jest to coś zdecydowanie więcej niż zwykła migająca lampka. Magia przy słuchaniu.

Nie pamiętam kiedy przytrafił mi się Prorock, który wypadłby w Walentynki. Zawsze się muzycznie mijaliśmy, zważywszy że od 2008 roku ta audycja zaliczyła emisję w różne dni tygodnia. Obecnie rzecz dzieje się w sobotę - gdyby Wam to umknęło. Niemniej, nie pamiętam tego zderzenia: 14 lutego i Prorock.

Do teraz.

Początkowo zmarszczyłem czoło na taki zbieg zdarzeń. Potem, zaświtała mi myśl swoistych antywalentynek w Prorocku, ale po wygooglowaniu hasła antywalnetynki, okazało się że jest to pojęcie tak komercyjne i systemowe jak i same Walentynki. Poddałem się, teraz pozostała mi tylko droga wyboru utworów. Wektor już był, tylko jaki kierunek jegoż obrać?

Bo rzecz tyczy się miłości, a ta nie jedno ma imię. Sam Św. Walenty – jedno imię i konglomerat dwóch postaci pierwszych wieków chrześcijaństwa. Ogólnie – patron chorych umysłowo i epileptyków, co może sugerować zakochanych po uszy, albo nieszczęśliwie.

Miłość niejedno ma imię. Łacina zna siedem określeń na ten stan i czyny, greka określa miłość nawet w ośmiu terminach*. Do tego można rozróżnić miłość rodzicielską, braterską, siostrzaną, miłość dzieci do rodziców, przyjaźni, małżeńską, religijną - wszak Bóg jest Miłością. Można też definiować ją jako stan i sprzęgniecie, jakiś koktajl chemiczno-elektryczny błąkający się aksonami po neuronach.

Niemniej wspólnym mianownikiem miłości jest i chyba powinno być pragnienie dobra drugiej osoby, a jeden Karol to napisał książkę na ten temat, że miłość to odpowiedzialność**. Pokolenia młodocianych buntowników nosiło hasło ze św. Augustyna – ‘Kochaj i rób co chcesz’ nie do końca zdając sobie sprawę, że jest to wyrwanie z kontekstu***, bo Miłość i wolność w kontekście wypowiedzi św. Augustyna odnoszą się do wewnętrznego uporządkowania człowieka.

Dziś w Walentynki najprędzej nam do greckiego Erosa, Pragmy, a czasem Manii, czy też łacińskiego Cupido i Dilectio, aniżeli Caritas.

I choć osobiście namawiam, aby zakochani świętowali Noc Kupały, Sobótkę, to i tak przeszło mi zżymanie się na ten dzień, w którym człowiek człowiekowi serce choćby z czekolady daruje. Im więcej miłości, czy też jej elementów, to świat w jakimś drgnieniu będzie lepszy.

Miłość jest potrzebą bycia kochanym jak śpiewał John Lennon****.

Sprawdźcie w Prorocku, jakie utwory wybrałem na Walentynki. Możliwości było i jest wiele, wszak ponad 67% tekstów najpopularniejszych piosenek w latach 1960–2010 dotyczyło związków i miłości właśnie.

Chyba ważna ta Miłość w naszym życiu.




*Amor, Caritas, Dilectio, Cupido, Amicitia, Affectio, Diligo | Eros, Philia, Storge, Agape, Pragma, Mania, Philautia, Ludus.


**”Miłość i odpowiedzialność” – Karol Wojtyła


***„Czyny ludzkie tylko miłością różnią się pod względem swej wartości. Niejeden czyn wygląda zewnętrznie na dobry, choć nie wyrasta z korzenia miłości. Podobnie i kwiaty mają ciernie. Niejeden czyn wygląda na surowy i twardy, choć dokonuje się go dla wychowania, z pobudki miłości. Dlatego polecamy ci jedno krótkie zdanie: Kochaj i czyń, co chcesz! Gdy milczysz, milcz z miłością; gdy mówisz, mów z miłości; gdy karcisz, karć z miłości; gdy przebaczasz, przebaczaj z miłości. Niechaj tkwi w sercu korzeń miłości; wyrośnie z niego tylko dobro”


**** "Love" to piosenka napisana i wykonana przez Johna Lennona, pierwotnie wydana na jego debiutanckim solowym albumie John Lennon/Plastic Ono Band (1970)

W moim przypadku, kiedyś, to byli ‘Czterej pancerni i pies’, czasami Hans Kloss i jego ‘Stawka większa niż życie’. Wśród filmów królowały ‘Gwiezdne Wojny’ - oczywiście klasyczne, prawilna trylogia George’a Lucasa. Przez lata nie odmawiałem sobie w okresie wielkanocnym maglowanemu co roku ‘Potopowi’ w reżyserii Jerzego Hoffmana. Monumentalny obraz.

O czym mówię, o czym piszę? Te filmy obejrzałem kilka, a niektóre z nich kilkanaście razy – patrz: ‘Gwiezdne Wojny’.

Choć i w miarę współczesne obrazy, też obejrzałem parokrotnie – ‘Szeregowiec Ryan’, w tym samym klimacie serial ‘Kompania Braci’, z naszego podwórka choćby ‘Ślepnąc od świateł’.

I wiem, że niektórzy dziwią się takim sytuacjom - ‘jeszcze raz oglądasz ten serial’? Ja osobiście nie widzę powodów do dziwowania się. Są książki, które czytałem dwa, a jedną to nawet trzy razy. Choćby taki ‘Robinson Crusoe’ - pierw jako szczenię na wakacjach, potem jako uczniak, bo była to lektura, aby po wielu latach sięgnąć po tę powieść jako starszak i zaciekawić się ponownie.

Teraz już wiecie o co chodzi z tytułem dzisiejszej czytanki. Seriale, książki, filmy są jak muzyka. Po muzykę, albumy, konkretne utwory sięgamy wielokrotnie. Nasze ulubione nuty podkręcamy głośniej jadąc w samochodzie. Ja mam jeszcze tą możliwość, przywilej prezentowania muzyki na antenie Radia Szczecin. I przez te kilkaset audycji były utwory, które zagrałem co najmniej kilkukrotnie. I zapewne będę do nich jeszcze wracał przy dobrych wiatrach, szanując czas który nam pozostał.

Czy dziś (7 lutego) w Prorocku wybrzmią utwory już tu grane? Nie wszystko mam zarchiwizowane i nie wszystko pamiętam. Niemniej, będzie coś z albumu pewnej Heavy Metalowej formacji, który to album eksploatowałem bardziej, aniżeli inne z ich czternastu.

Człowiek od wieków spoglądał w niebo i się nim zachwycał. Myślę, że już na progu jaskini, przy gasnącym ognisku fascynował go rozpostarty nad nim firmament. Grzebał patykiem w rozżarzonych węglach wzniecając iskry lecące w przestrzeń i zachwycał się nieboskłonem.

Ja też pamiętam ten atak na moje zmysły, jakie wywoływało rozgwieżdżone niebo, gdzieś daleko od pomarańczowych łun miast i miasteczek. Ciemne niebo - a potrafiło świecić. Zdumiewała mnie ta ilość punktów gwiezdnych, migotanie, swoisty trójwymiar*
W jakimś sensie zerkając na sklepienie niebieskie, takie nocne, jesteśmy w kosmicznym połączeniu z tymi zachwyconymi na progu jaskini.

Mój średni syn spoglądał z zaciekawieniem w gwiazdy już jako wczesny nastolatek. Książki, a bardziej chyba serwisy internetowe, dostarczały mu wiedzy z krawędzi astronomii. Opowiadałem mu moje zachwyty z młodzieńczych lat, o świeceniu latarką w przestrzeń i otchłań kosmosu z nadzieją, że ten lichy snop światła napędzany bateriami R20 dotrze gdzieś tam.

Wyszukaliśmy z synem wobec tego zachwytu mapę czystego nocnego nieba. Są takie miejsca w Polsce, gdzie zanieczyszczenie nieba światłem miast jest mniej uciążliwe, i można w bezchmurną noc pooglądać kosmos.
I tak z miesiąca na miesiąc, z sezonu na sezon, a potem co rok, odkładałem wyprawę. Nie dałem rady się zebrać do misji, zorganizować. Zawsze coś. Zawsze była jakaś przeszkoda, a czas niby stały, a jednak przyspiesza. I w tym kosmicznym pędzie syn w końcu zobaczył i zachwycił się widokiem Drogi Mlecznej, ale to swoje premierowe widowisko przeżył z kolegami. Beze mnie. Bo dorósł. Bo czekał. Bo się nie doczekał. Bo sam się zorganizował. Bo skrewiłem kosmicznie.
Niebo gwiaździste nade mną. Nie wiem co jest we mnie.

Dziś za oknem nocka sina od chmur. Może śnieg spadnie.
A ja szykuję dla Was Prorocka. Takiego kosmicznego, z dźwiękami i głębią. Mam w zanadrzu takich kompozycji na całą noc muzyki czasu i przestrzeni.

I obiecuję - teraz już sobie, że w końcu, w tym roku zobaczymy z synem seans miliona gwiazd.


* Jak ja poczułem tę głębię oglądając sceny z Gwiezdnych Wojen... Choć sam film jest bardziej fiction niż science. Niemniej poczułem ogrom kosmosu, bo twórców jak nic, obraz nocnej przestrzeni nad nimi musiał inspirować.

Zapisuję moim synom listę filmów, które uznaję za obowiązkowe. Tworzę ten spis od jakiegoś czasu i jestem zaskoczony pozytywnie, że pewne obrazy już do nich dotarły.

„Proszę pana, ja jestem umysł ścisły. Mnie się podobają melodie, które już raz słyszałem. Po prostu. To... Poprzez... No, reminiscencję. No jakże może podobać mi się piosenka, którą pierwszy raz słyszę?"

I jest to stwierdzenie jak wspomniałem, oparte na nauce. Umysł poprzestaje na treściach które już poznał.
Ale nie powiem, są filmy które swoją narracją dźwiękową, tekstową i muzyczną, zaintrygują mnie na tyle, że z zaciekawieniem idę spojrzeć na ekran, co tam się dzieje w najważniejszej warstwie filmu – obrazie.
I tu wracam do listy moich filmów dla synów. Czy kultowy i klasyczny już „Blues Brothers” przetrwał próbę czasu? Czy dobrze brzmi jego ścieżka dźwiękowa, dialogi?
Dopisać do listy?

24 stycznia w rocznicę urodzin Johna Belushi’ego posłuchamy w audycji Prorock m.in. utworów formacji The Blues Brothers. Zapraszam.



*„Czy możemy mieć coś dużego w pierwszych pięciu minutach? Chcemy, żeby ludzie zostali… I byłoby dobrze, gdybyś trzy albo cztery razy powtórzył fabułę w dialogach, bo ludzie siedzą z nosami w telefonach, kiedy oglądają” – powiedział Mat Damonn

Niemen jakiś taki nieodgadniony. Dla większości, która potrafi skojarzyć jego nazwisko z muzyką, to najwyżej jakieś trzy, może cztery tytuły. Bardziej ambitni wymienią dodatkowo 4 kawałki razem z ‘Bema pamięci żałobnym rapsodem’. Zaliczam się do tych ambitnych, ale dorzucam od siebie utwór ‘Co po nas’. Zresztą przez kilkaset wydań Prorocka zagrałem dwa razy tenże, bo cały czas powoduje we mnie niepokojące drgania przemijania.
Tydzień temu w audycji prezentowałem kilka utworów Davida Bowie’go. I choć muzycznie Bowie nie przystaje aż tak bardzo z Niemenem, to istnieje podobieństwo w sposobie kreacji samego siebie, w tworzeni muzyki – w przypadku Czesława – od folku przez big-beat psychodelic do elektroniki. Co dekada inny Niemen. Twórca i Artysta. Odległy, ale i swojski, taki ze Starych Wasiliszek. W nawale i natłoku wszystkiego, próbuję dać sobie szanse na poznanie kolejnych utworów Niemena. I nie żałuję tego czasu.

17 stycznia w Prorocku Czesław Juliusz Niemen-Wydrzycki ambitnie, ale dla wszystkich. Włączcie Radio o 20:00 będę czekał na Was z porcją solidnych nut.

wskazówki zegarów
nawet najlepszych
szwajcarskich
nie odmierzają
nieskończoności

W redakcji Radia Szczecin podszedł do mnie Piotr Rokicki. Zagaił.
- W sobotę masz Prorocka, to będzie 10 stycznia. A przypada 10 rocznica śmierci Davida Bowiego. Może coś byś zrobił?

Niby koleżeńska pomoc, niby podpowiedź, ale poczułem powagę sytuacji, odpowiedzialność i enigmatyczną presję redakcji muzycznej. Spalam się przy tematach, które sam sobie narzucam, spalam się przy wykonawcach, których mam osłuchanych, a ich nuty są w moim krwiobiegu. A Dawid? On jest dla mnie tajemnicą. Każda dekada jego artystycznego życia to inny Bowie i inna muzyka. Każda dekada? Same lata 70' to wiele odsłon jego alter ego. Mam do dyspozycji niecałe 50 minut na zagospodarowanie przestrzeni eteru radiowego i do ogarnięcia dwadzieścia pięć albumów studyjnych Bowiego, pięć albumów EP, czterdzieści sześć kompilacji, trzy ścieżki dźwiękowe, sto jedenaście singli, pięćdziesiąt jeden teledysków oraz trzynaście albumów wideo.
Tak. Pogniotła mi się od tych myśli moja muzyczna dusza, zniechęciłem się lekko, bo najmniej to pewnie zadowolę fanów. Nie ma szans. Fani!
Nie słuchajcie tego wydania Prorocka!

10 stycznia Prorock poświęcony pamięci Davida Bowiego — jego muzyce, wpływom i ludziom, których zmieniał.
Od Berlina, przez glam rock, aż po ostatni „Lazarus”.
Włączcie radio o 20:00