Zabrałem synów do kina. Właśnie mija 50 lat od premiery kultowego dramatu obyczajowego, jakim jest Rocky. Kina przypominają teraz ten obraz sprzed pół wieku. To uniwersalna przypowieść o ludzkiej kondycji. Film ten, nakręcony w 1976 roku, to nie jest typowe kino sportowe, choć mocnego sportu jest tu pod dostatkiem. Cieszę się, że mogłem ten obraz po raz pierwszy zobaczyć na dużym ekranie, na dodatek w otoczeniu synów.

W tym filmie chodzi przede wszystkim o godność. Jest tu walka, ale przede wszystkim walka o szacunek do samego siebie. Rocky to życiowy rozbitek, który ma tego pełną świadomość. Kiedy nadarza się okazja na walkę życia, wie, że chce „tylko przeżyć 15 rund”. Nie chce być „kolejnym pętakiem z dzielnicy”. To opowieść o odzyskiwaniu utraconej godności, o samotności i potrzebie bliskości. Jego dziewczyna, Adrian, również żyje na marginesie społecznego świata – jest wycofana i nieśmiała. Oboje są odrzuceni przez społeczeństwo i potwornie samotni. Jednak są dla siebie oparciem i idealnie się uzupełniają – „wypełniają luki”, jak to określił Rocky.

W strukturze filmu zaszyte są dwa wielkie mity: American Dream oraz motyw drugiej szansy. Amerykański sen balansuje tutaj jednak na granicy cynizmu. Druga szansa, którą dostaje Rocky, nie jest przecież wynikiem sprawiedliwego awansu. To czysty kaprys mistrza, który szuka głośnego widowiska. Rocky musi tę szansę okupić morderczym treningiem. Mamy tu także fascynujący aspekt relacji uczeń – mistrz, w której motyw drugiej szansy zarysowuje się również przed starym trenerem, Mickeyem.

Ten dwugodzinny seans to prawdopodobnie niedościgniony wzór i konspekt dla opowieści typu „od zera do bohatera”. Niemniej warto zwrócić uwagę na następne części tej historii. I choć sequele mają w sobie mniej szczerości i neorealistycznej surowości pierwszej odsłony, to kolejne dwa rozdziały wciąż trzymają wysoki poziom psychologicznego realizmu. Myślę nawet, że tego pogłębionego spojrzenia na bohatera jest tam o wiele więcej, niż popkultura przypisuje tym dwóm kontynuacjom. Gdybym miał to opisać jednym zdaniem: w Rocky II mamy psychologię syndromu oszusta i kompleksu niższości, a Rocky III to anatomia pychy i lęku przed prawdą. Niemniej każda z tych części, zarówno razem, jak i osobno, niesie uniwersalny przekaz, że warto podjąć walkę z przeciwnościami losu. Dla osób aktywnych, uprawiających sport, te filmy stanowią potężny bodziec do działania i budują wiarę we własne możliwości.

Spoiwem, ale i czystym środkiem dopingującym serii, od samego początku jest muzyka. Bill Conti, jego fanfary i „Gonna Fly Now” to absolutna muzyczna glukoza dla całej sagi. To jeden z najbardziej rozpoznawalnych zestawów nut motywacyjnych w historii popkultury. I choć w trzecim epizodzie otrzymujemy dodatkowo potężne uderzenie w postaci „Eye of the Tiger” zespołu Survivor, to i tak orkiestrowe tematy Contiego spajały wszystkie odsłony opowieści. Wracały w najważniejszych, najbardziej poruszających momentach – w tym w filmie Rocky Balboa z 2006 roku. Pamiętam moje ówczesne wzruszenie w kinie na koniec tamtego seansu. Zresztą teraz, po wyjściu z sali z synami, w sercu też drgnęła mocna emocja.

O kulisach powstawania filmu, o scenariuszu i o samym Sylvestrze Stallone, który ten świat stworzył, nie będę się tutaj rozpisywać. Nie muszę, ponieważ historia Balboi w swoim ogólnym rysie niezwykle mocno przypomina zmagania samego aktora z losem. Już za chwilę, 20 listopada 2026 roku, na nasze ekrany wchodzi film biograficzny „I play Rocky”, opowiadający o początkach i kulisach powstawania tego dzieła. Tam znajdziecie wszystkie te niesamowite historie.

Rocky to film, po którym po prostu mi się chce. Być może po sześciotygodniowej przerwie wrócę w końcu do treningów rowerowych, żeby w 2027 roku być w pełni przygotowanym na kolejne ultramaratony. Zapewne podczas treningowych zmagań nie raz pojawią się w mojej głowie obrazy zdeterminowanego boksera z Filadelfii. Pomoże mi w tym muzyka wybrana z sześciu klasycznych odsłon jego przygód. Być może playlista przygotowana do audycji Prorock stanie się także oficjalną ścieżką dźwiękową wspierającą moje własne, sportowe wysiłki. Bo czasem wcale nie trzeba wygrywać piętnastu rund. Wystarczy, że po długiej przerwie znów poczuje się chęć, by założyć buty i wyjść z domu. Albo po prostu wsiąść na trenażer.