Od lat 70. ksiądz Tischner był znaną postacią życia intelektualnego w naszym kraju. Publikował na łamach "Tygodnika Powszechnego", uczył w Papieskiej Akademii Teologicznej (obecnie Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie) oraz Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie (obecnie Akademia Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego), gdzie wykładał filozofię dramatu. Był założycielem i wieloletnim prezesem Instytutu Nauki o Człowieku w Wiedniu. W latach 80. współpracował z "Solidarnością" i został uznany za jednego z jej kapelanów.

Ksiądz Tischner powtarzał, że nasze człowieczeństwo jest podstawą wszystkich innych funkcji, jakie pełnimy. Jedną z kluczowych kategorii w filozofii człowieka, której nauczał, było "spotkanie" z drugim człowiekiem: relacja z nim, otwartość na niego i odpowiedzialność za niego. Innym centralnym pojęciem w filozofii Józefa Tischnera była nadzieja, która - jak mówił - motywuje człowieka do życia i prowokuje do myślenia. Oprócz podejmowania zagadnień filozoficznych, Józef Tischner starał się też budzić nadzieję jako ksiądz. Powszechnie znany był jako "ten, który niesie nadzieję". Inną ważną kategorią w jego nauczaniu była wolność, bo - jak przekonywał - tylko człowiek wolny potrafi mówić prawdę, potrafi kochać, potrafi dawać świadectwo.

Książki księdza Tischnera były entuzjastycznie przyjmowane. Kilka z nich zostało bestsellerami, między innymi "Świat ludzkiej nadziei", "Etyka Solidarności" czy "Myślenie według wartości". Duży sukces odniosła publikacja "Tischner czyta Katechizm" z 1996 roku, a "Historia filozofii po góralsku" kilka lat po śmierci autora została przeniesiona na scenę teatralną i sfilmowana.

Ksiądz Tischner miał wyjątkowy dar przystępnego tłumaczenia różnych pojęć, zachowując przy tym głębokość myśli. Jego kazania, głoszone dynamicznie, żywym językiem i często dowcipnie, gromadziły tłumy. Bóg w rozumieniu Józefa Tischnera był zawsze bliski człowiekowi, wyrozumiały i obdarzony poczuciem humoru.

Ksiądz Tischner był laureatem wielu wyróżnień, między innymi Nagrody Fundacji Alfreda Jurzykowskiego, Fundacji im. Stefana Kisielewskiego, a także Złotego Mikrofonu Polskiego Radia. W 1999 roku otrzymał najwyższe polskie odznaczenie - Order Orła Białego.

Józef Tischner urodził się 12 mara 1931 roku w Starym Sączu w rodzinie nauczycielskiej. Dzieciństwo i młodość spędził na Podhalu. Uczył się w krakowskim seminarium, ukończył studia na wydziale teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1963 roku uzyskał doktorat z filozofii pod kierunkiem Romana Ingardena. Habilitację otrzymał w 1974 roku na podstawie książki "Studia z teorii świadomości". Uczestniczył w licznych międzynarodowych konferencjach i sympozjach.

Święcenia kapłańskie przyjął w bazylice katedralnej na Wawelu w czerwcu 1955 roku z rąk biskupa Franciszka Jopa. Od 1982 roku kilkakrotnie pełnił funkcję dziekana Wydziału Filozoficznego Papieskiej Akademii Teologicznej.

Był zaangażowany w sprawy kraju - w październiku 1980 roku wygłosił kazanie podczas mszy na Wawelu dla przywódców związków zawodowych. Powiedział wówczas: "Solidarność to jeden drugiego ciężary noście, najgłębsza solidarność jest solidarnością sumień". Uczestniczył w pierwszym zjeździe "Solidarności" w 1981 roku w gdańskiej hali Olivia, gdzie odprawiał msze i głosił homilie.

Zmarł 28 czerwca 2000 roku. Został pochowany na cmentarzu w Łopusznej koło Nowego Targu.

Od 2001 roku w Krakowie są organizowane Dni Tischnerowskie, służące popularyzacji dorobku filozofa. Przyznawana jest także Nagroda im. księdza Józefa Tischnera przez miesięcznik i Wydawnictwo "Znak", wybitnym publicystom i działaczom społecznym, którzy wcielają w życie wartości bliskie duchownemu.

Z kolei od 2003 roku działa krakowski Instytut Myśli Józefa Tischnera, który zajmuje się tworzeniem przyjaznej przestrzeni dialogu dla ludzi o różnych poglądach, którym bliska jest myśl patrona placówki. Prowadzi także archiwum spuścizny po księdzu Tischnerze, jak również działalność popularyzatorską, informacyjną i wydawniczą.