Opisywana gra to reedycja tytułu z poprzedniej generacji, wydana - jak to zwykle bywa w takich przypadkach - ze wszystkimi dodatkami i ładniejsza graficznie. Ale nie tylko: twórcy nie poszli na łatwiznę i nieco grę przemodelowali. Tak, że moim zdaniem, nawet ci, którzy Dark Souls II znają na pamięć z wcześniejszego wydania, powinni się reedycją zainteresować. Ale oni dopiero po obniżce ceny - za to "świeżaki" nie mają na co czekać, szczególnie, że w odróżnieniu od Bloodborne, tutaj są też wersje na Xboxa One i PC.

Dla formalności dodam, że sam dodatek (czyli Scholar of the First Sin) jest dostępny także na poprzednią generację konsol, czyli PS3 i Xboxa 360 - ale oczywiście bez polepszonej grafiki oraz, co dosyć istotne, bez zmian dotyczących nieco innego rozmieszczenia przeciwników i pewnego przemodelowania lokacji. Dla weteranów to o tyle ważne, że dostają jednak powiew świeżości. Powraca, w jakimś stopniu - jakże cenne w grach firmy From Software - owe poczucie niepewności w eksplorowaniu świata, gdy zadajemy sobie pytanie "ciekawe, co na nas teraz wyskoczy?".

Ale podkreślam: cena reedycji jest premierowa, więc weteranom jednak radzę poczekać na obniżkę. Zresztą, pewnie sami doskonale o tym wiecie. Wszak aby skończyć jakąkolwiek grę japońskiego studia, trzeba poświęcić na to dziesiątki a nawet setki godzin. I skoro zainwestowaliście tyle czasu i zaangażowania, to wyobrażam sobie, że macie już swoje zdanie - i ogląd, ile kasy jest w portfelu - wiecie więc, czy wydacie pieniądze ponownie. Być może już to zrobiliście, być może poczekacie... akurat nie sądzę, aby ta recenzja Waszą decyzję zmieniła.

Pozwólcie więc, że pozostałą część tej opinii o Dark Souls II: Scholar of the First Sin Edition zaadresuję dla - po pierwsze "sierot po Bloodborne". A po drugie: także do graczy, którzy jeszcze w żadną produkcję From Software nie grali, bo na przykład dopiero zaczęli swoją przygodę z konsolą nowej generacji. Recenzowana produkcja, przypomnijmy, akurat nie jest wydana na wyłączność.

Zacznijmy jednak od punktu pierwszego. Więc jeżeli właśnie ograliście Bloodborne, ekskluziwa na PS4 i Was zachwycił, nie ma na co czekać. Co prawda, nie oszukujmy się, graficznie nie jest to taki opad szczęki jak w wyżej wymienionej premierowej produkcji, ale "nowe" Dark Souls II wygląda lepiej od pierwowzoru. Ma także momenty w których potrafi wyglądać bardzo dobrze. A przede wszystkim, działa płynnie w 60 klatkach animacji na sekundę. I wyobrażam sobie, że Dark Souls II: Scholar of the First Sin może doskonale wypełnić "pustkę", gdy pochłonęło Was Bloodborne - a ograliście je na wszystkie sposoby i trzeba było się jednak pożegnać z miastem Yharnam. W odnowionym Dark Souls II, chociaż różni się ono nieco podejściem i taktyką w czasie walki, to jednak główne założenia są bardzo podobne. Jest trudno, chwilami bardzo - ale satysfakcja z grania jest przeogromna.

I tu płynnie przejdę do punktu drugiego moich rozważań. Czyli: czy polecam Dark Souls II: Scholar of the First Sin osobom, które nigdy nie bawiły się żadną produkcją firmy From Software. Odpowiedź jest oczywista, za chwilę ją poznacie - ale wcześniej tylko pokrótce opiszę grę nowicjuszom.

Mianowicie jest to tytuł z gatunku RPG akcji: czyli są i rozbudowane statystyki bohatera, zdobywanie punktów doświadczenia, aby wzmacniać naszego herosa, czy chociażby zbieranie coraz lepszego ekwipunku. Jest też - przede wszystkim - mroczny świat z wieloma naprawdę bardzo fajnie zaprojektowanymi lokacjami. Tradycyjnie dla gier From Software, w warstwie fabularnej czy ogólniej, w przedstawieniu świata gry (z angielskiego mówi się o tym "lore") - nic ma ani grama "łopatologii", gdy w filmiku przerywnikowym narrator dokładnie wszystko wyjaśnia. W tym świecie wielu rzeczy trzeba się domyślać ze strzępków informacji.

Weterani dyskutują o wyższości "jedynki" nad "dwójką" - tudzież odwrotnie, ale skoro piszę teraz do nowicjuszy: zapewniam, że o ile przezwyciężycie dosyć wysoki poziom trudności gry w trakcie zręcznościowej walki, moim zdaniem nie powinniście się przedstawionym światem i historią rozczarować. Klimat jest ciężki, to dark fantasy a nie radosne opowieści o rycerzach w lśniących zbrojach i jednorożcach. A maszkary, które będą dybać na nasz wirtualny żywot, nie raz będą się Tobie, drogi graczu, śnić po nocach.

Tak, poziom trudności serii Souls jest wręcz legendarny - ale, prawdę powiedziawszy, moim zdaniem chodzi tutaj raczej o pierwsze zetknięcie i początki zmagań z grą. O ile zaciśniecie zęby i cierpliwie będziecie się uczyć mechaniki zabawy, myślę, że po kilku godzinach sami poczujecie, że da się opanować sytuację. Naturalnie, ginąć będziecie często, szczególnie w czasie wymagających walk z bossami, ale zamiast zniechęcenia poczujecie napływ adrenaliny i ogromną chęć poznania, co będzie dalej: jakie pułapki przygotowali twórcy, jakich przeciwników i bossów. Wreszcie, jakież to mroczne, ciekawe miejsca jeszcze odwiedzicie.

Powtórzę: chociaż weterani wymieniają się "uprzejmościami" w niekończącej się dyskusji na temat poziomu trudności "jedynki" a "dwójki", która jest lepsza, trudniejsza, ogólnie fajniejsza i dlaczego - to gdy nie mieliście jeszcze do czynienia z serią Souls, lubicie gry RPG i wyzwania a właśnie zainwestowaliście w konsolę nowej generacji, nie możecie tej reedycji przegapić.

Tak, odpowiedź jest oczywista - to niezmiennie świetna gra.

PS. I niezależnie od tego, co mówią przeciwnicy przenoszenia gier z poprzedniej generacji na obecną, owego "odgrzewania kotletów" - ja tam na swojej nowej konsoli bardzo chętnie zagrałbym w odświeżoną, ładniejszą wersję czy to pierwszego Dark Souls czy wcześniejszego Demon's Souls. Trzymam za to kciuki...