Wojny i plagi to moment, w którym w średniowieczu władzę nad światem przejmują wampiry. Przynajmniej według twórców The Blood of the Dawnwalker. Patryk Srokowski ogrywa polskiego RPGa i wraz z Michałem Królem porozmawiał o pierwszych wrażeniach z gry.

Grę do recenzji otrzymaliśmy od dystrybutora, firmy Cenega.

Nostalgia to bardzo mocne uczucie, które wpływa na wyobrażenia graczy o grach dawno minionych. Ja tak miałem z Defender of the Crown, którego w młodości ogrywałem na najlepszym komputerze w historii - Amidze. I teraz, 40 lat po premierze pierwowzoru, na współczesne platformy wyszedł rozbudowany remake - Defender of the Crown: The Legend Returns. Z radością rzuciłem się do ogrywania i niestety równie szybko musiałem usiąść.

Grę do recenzji dostaliśmy od agencji ICO Partners.

Oni znowu to zrobili. Polskie Awesome Games Studio wydało kolejną swoją grę i ponownie stała się hitem. Tym razem mowa o Yet Another Zombie Survivors, czyli twin-stick shooter z elementami RPG i roguelike'a. Brzmi skomplikowanie, ale rozgrywka jest banalnie prosta w mechanice, ale wymagająca w przetrwaniu. Bo jednak przetrwanie ataku kilkudziesięciu tysięcy zombie do łatwych nie należy.

Grę do recenzji otrzymaliśmy od twórców, polskiego studia Awesome Games Studio.

Pierwsza część okazała się sporym, pozytywnym zaskoczeniem, także w naszej redakcji. A dopiero co zadebiutowała jej kontynuacja - można już skreślić dopisek "wczesny dostęp" i recenzować formalnie skończoną grę. Moonlighter 2: The Endless Vault pod względem graficznym to nie jest tylko "odcinanie kuponów", bo rozgrywka jest trójwymiarowa, pojawiło się kilka nowych rzeczy - ale pomysł na zabawę zachowano. A ten pomysł jest prosty: bohater, którym gramy, eksploruje lochy i rozprawia się z hordami wrogów z pomocą prostego systemu walki. A co wyszabrujemy... to znaczy, uczciwie zdobędziemy, czyli artefakty przeróżne, sprzedajemy w swoim sklepie. Ustalamy ceny, żeby zarabiać - i natychmiast tę kasę wydawać na wszelakie usprawnienia wszystkiego co się da.

Grę otrzymaliśmy za pośrednictwem serwisu Terminals.

Myśleliście może kiedyś, aby rzucić to wszystko, co złe, i wyjechać do Holandii? Nie? A szkoda, bo to niezwykle interesujący kraj. Pełen tulipanów, wiatraków, rowerów i sera. Tak, to właśnie tam produkowane są te cudowne serowe klasyki z nabiału, jak Gouda czy Edam. Mógłbym w zasadzie śmiało wysunąć tezę, iż Holendrzy jakoś tak z zamiłowania wręcz uwielbiają nadawać nazwy swoim serom na takie, jakie mają ich miasta. Cóż, przynajmniej mają pewność, że ich nie zapomną, stojąc tak w kolejkach przy kasie w tamtejszych sklepach i czekając na skasowanie swojego towaru.

Grę otrzymaliśmy za pośrednictwem serwisu Press Engine.

Miałem przyjemność grać we wszystkie trzy części serii A Plague Tale i uważam, że najnowsza jest najlepsza, Zdecydowanie inna, ale oferująca wciągającą rozgrywkę i ciekawą historię, opakowana w niesamowite miejsca do zwiedzania. Resonance: A Plague Tale Legacy, bo o tej przygodzie będę dziś mówił, jest spin-offem serii, prequelem A Plague Tale: Requiem. I co chyba najważniejsze dla niektórych z Was, nie jest wymagana znajomość wcześniejszych odsłon, bo ta broni się sama i jest wyjątkowo udaną produkcją.

Grę otrzymaliśmy od wydawcy, Focus Entertainment.

No nie jestem przekonany czy to był dobry ruch. Całkiem ciepło wspominam pierwsze Sinking City. Liczyłem na miłe chwile z "dwójką" i właściwie się nie zawiodłem, ale jednak zabrakło tu czegoś, czym przyciągała pierwsza odsłona.

Grę dostaliśmy od agencji Wire Tap Media.

Równoległe, skośne, prostopadłe – sposobów na parkowanie jest wiele, często natomiast warunki do niego są mniej komfortowe, niż by nam się to marzyło. Parking In Tight Spaces, jak sama nazwa wskazuje, zmusza nas do parkowania w miejscach, które nie są jakoś mocno dostępne, bądź zostawiają nam sporo luzu na manewrowanie. Założenia więc są dość dobrze wytłumaczone, co nie zmienia faktu, że jest łatwo.

Grę dostaliśmy od polskiego wydawcy, firmy PlayWay.

Wiecie, dlaczego w Polsce nie powinno kręcić się horrorów? Bo w naszym kraju chyba nic nie da się wziąć na poważnie. Wyobraźcie sobie scenę, w której jesteście sobie ze znajomymi gdzieś na wakacjach w lesie, rozbijacie namiot, rozpalacie ognisko i otwieracie pierwszego bezalkoholowego browara. A gdzieś w oddali, zza jakichś krzaków, zauważacie spoglądającą na was dziwną twarz z wykrzywionymi ustami i nożem w ręku. I co sobie myślicie w pierwszej chwili? Że rozbiliście się ze swoim obozem obok zbieraczy grzybów, którzy właśnie w tym miejscu, gdzie jesteście wy, mieli swoje tajne miejsce na prawdziwki. I nie chodzi mi tutaj o grzyby.

Grę do recenzji otrzymaliśmy od wydawcy, Daedalic Entertainment.