Nieliczne są chwile spokoju i odrobiny dziecięcej radości. Gdy odbiera się telefon od mamy, czyta od niej wiadomości, gdy dłuższą chwilę można pograć w Creeponga na konsoli, choć i tu trzeba ukrywać się przed gniewem ojca. Nawet tak złożone czynności, jak pranie skarpetek czy robienie frytek, daje chwilę oddechu, bo dzieje się z dala od dorosłego pijaka. Fakt, że akurat robienie jedzenia i włączanie pralki to są dość rozbudowane - jak na tę produkcję - mini gry.

W Bad Cheese nie ma kolorów, cała pierwszoosobowa przygodówka jest w odcieniach szarości, przepełniona półmrokiem, niepokojącą ciszą przerywaną skrzypieniem desek, odgłosem zegara, dziwnymi trzaskami, niepokojącymi cieniami, nie licznymi źródłami światła. Tak zapewne czuje się samotne dziecko w każdym domu, choć tu wydaje się, że jest to wielka rezydencja.

Gra polega głównie na odnajdywaniu przedmiotów, wypełnianiu obowiązków i przeżywaniu kolejny traum, także tych w wyobraźni małego dziecka. Tu każde pomieszczenie wywołuje niepokój, każde spotkanie z wizualizacją strachu - najczęściej w przeobrażonej postaci ojca, wywołuje dreszcze.

Bad Cheese to bardzo krótka, ale ciężka gra. Zwłaszcza, gdy ma się świadomość, że są to przeżycia małego dziecka, który w styczności z przemocowym ojcem nie ma najmniejszych szans. I za tę wizualizację traumy dam ocenę 7.5/10. W napisach końcowych pada dość mocne zdanie, które można przeoczyć, więc zacytuję je w całości.

"Dużo rzeczy, które tutaj widziałeś, było prawdziwe. Na świecie jest wiele myszy, które wołają o pomoc. Pamiętaj, nie jesteś sama, Myszunio.”