Radio Szczecin
Zastępcy prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Karol Polejowski (2P) i Krzysztof Szwagrzyk (L), zastępca Prokuratora Generalnego, dyrektor Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu Andrzej Pozorski (P) oraz siostrzenica Mieczysława Dziemieszkiewicza Barbara Kownacka-Płauszewska (2L) podczas konferencji prasowej w Centralnym Przystanku Historia im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego w Warszawie. PAP/Piotr Nowak
Szczątki żołnierza podziemia niepodległościowego podporucznika Mieczysława Dziemieszkiewicza pseudonim "Rój" zidentyfikowane - ogłosił IPN. Badania genetyczne przeprowadzili naukowcy z Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie.
Eksperci w wyniku badań porównawczych DNA ustalili, że odnalezione kilka lat temu na Cmentarzu Powązkowskim na "Łączce" szczątki, należą do dowódcy jednego z najdłużej walczących z komunistami oddziałów na Mazowszu.
Żołnierz poległ w walce z komunistycznym oddziałem z 13 na 14 stycznia 1951 roku.
Następnie jego zwłoki zostały w celu identyfikacji przewiezione do Warszawy, po czym zostały wrzucone do bezimiennego dołu śmierci na Powązkach.
Pełniący obowiązki prezesa IPN Karol Polejowski podkreślił, że identyfikacja szczątków "Roja" ma wiele wymiarów.
- Realizujemy bardzo potrzebny element, jakim jest oddawanie rodzinom szczątków tych, którzy przez dziesięciolecia leżeli w bezimiennych dołach śmierci - mówił.
Zidentyfikowanie szczatków Mieczysława Dziemieszkiewicza było możliwe między innymi dzięki odnalezieniu przy nich fragmentu beretu z orzełkiem, który został porównany ze zdjęciem, na którym żołnierz miał założony taki beret.
Siostrzenica Mieczysława Dziemieszkiewicza, Barbara Kownacka-Płałszewska nie kryła poruszenia z powodu zidentyfikowania krewnego.
- Najpierw sobie pomyślałam, że wstyd by było się cieszyć, ale to nie jest cieszenie się, jest to triumf prawdy nad kłamstwem, bo jeśli chciano zakamuflować, że tak niecnie się postępuje wobec ludzi, wobec patriotów, ich zamiar był, żeby to nigdy światła dziennego nie ujrzało i żeby nikt o nich ani nie słyszał, ani nie widział, i żeby wszyscy o tym zapomnieli - podkreśliła.
Dyrektor Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu prok. Andrzej Pozorski powiedział, że właściwie od 1951 r. nie było wiadomo, gdzie Mieczysław Dziemieszkiewicz ps. Rój został pochowany.
Przypomniał, że przełom w prowadzonym przez Oddziałową Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie śledztwie był możliwy dzięki wieloetapowym badaniom genetycznym przeprowadzonym przez biegłych z zakresu medycyny sądowej Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie. Identyfikację poprzedziły wieloletnie prace poszukiwawcze, analiza materiału dowodowego oraz specjalistyczne badania DNA.
Mieczysław Dziemieszkiewicz (1925–1951) pochodził z patriotycznej rodziny, w latach okupacji niemieckiej związanej z Narodowymi Siłami Zbrojnymi (jego starszy brat Roman Dziemieszkiewicz "Pogoda" pełnił m.in. funkcję komendanta Powiatu NSZ Ostrołęka). Współpracował z NSZ i uczestniczył w tajnym nauczaniu na poziomie szkoły średniej, odbywającym się w Makowie Mazowieckim.
Wiosną 1945 r. został wcielony do "ludowego" WP, skąd zbiegł i wstąpił do oddziału partyzanckiego NSZ (NZW) dowodzonego ppor. Mariana Kraśniewskiego "Burzę". Początkowo dowodził drużyną; w sierpniu 1945 r. został odznaczony Krzyżem Walecznych. Odrzucił amnestię z 1947 r. W odtworzonym wiosną 1947 r. "XVI" – Warszawskim Okręgu NZW objął funkcję komendanta powiatu "Ciężki" – "Wisła" (pow. Ciechanów, część pow. Płońsk i Mława) i dowódcy oddziału partyzanckiego operującego na tym terenie. Po rozbiciu w czerwcu 1948 r. komendy okręgu kontynuował działalność niepodległościową. Na przełomie 1949 i 1950 r. podjął próbę odbudowania struktur "XVI" Okręgu NZW, rozszerzając zasięg działania podległych sobie patroli na pow. Pułtusk, Nowy Dwór Mazowiecki, (a nawet Wołomin), Mińsk Mazowiecki i Garwolin. Spośród ważniejszych akcji wykonanych przez jego oddział jest m.in. rozbrojenie posterunku MO w Barańcach, Gąsocinie i Czernicach Borowych, opanowanie miasteczka Baranowo, likwidacja szefa PUBP w Ciechanowie oraz zatrzymanie pociągów w Gołotczyźnie i Pomiechówku.
Na tzw. Łączce – kwaterze "Ł" na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie - w latach 1948–1955 pogrzebano 276 więźniów, głównie wybitnych przedstawicieli antykomunistycznego ruchu oporu, straconych na podstawie wyroków sądowych. Wśród tam pogrzebanych znaleźli się oficerowie i żołnierze Armii Krajowej, organizacji „Wolność i Niezawisłość”, Narodowych Sił Zbrojnych, Narodowego Zjednoczenia Wojskowego, także „cichociemni”, powstańcy warszawscy, kawalerowie Virtuti Militari i skazani pod fałszywymi zarzutami oficerowie „ludowego” Wojska Polskiego. W celu ukrycia informacji o miejscu ich pochówku władze więzienia przy ul. Rakowieckiej nie zezwoliły na odnotowywanie w księdze głównej cmentarza danych o pochowanych tam więźniach.
Żołnierz poległ w walce z komunistycznym oddziałem z 13 na 14 stycznia 1951 roku.
Następnie jego zwłoki zostały w celu identyfikacji przewiezione do Warszawy, po czym zostały wrzucone do bezimiennego dołu śmierci na Powązkach.
Pełniący obowiązki prezesa IPN Karol Polejowski podkreślił, że identyfikacja szczątków "Roja" ma wiele wymiarów.
- Realizujemy bardzo potrzebny element, jakim jest oddawanie rodzinom szczątków tych, którzy przez dziesięciolecia leżeli w bezimiennych dołach śmierci - mówił.
Zidentyfikowanie szczatków Mieczysława Dziemieszkiewicza było możliwe między innymi dzięki odnalezieniu przy nich fragmentu beretu z orzełkiem, który został porównany ze zdjęciem, na którym żołnierz miał założony taki beret.
Siostrzenica Mieczysława Dziemieszkiewicza, Barbara Kownacka-Płałszewska nie kryła poruszenia z powodu zidentyfikowania krewnego.
- Najpierw sobie pomyślałam, że wstyd by było się cieszyć, ale to nie jest cieszenie się, jest to triumf prawdy nad kłamstwem, bo jeśli chciano zakamuflować, że tak niecnie się postępuje wobec ludzi, wobec patriotów, ich zamiar był, żeby to nigdy światła dziennego nie ujrzało i żeby nikt o nich ani nie słyszał, ani nie widział, i żeby wszyscy o tym zapomnieli - podkreśliła.
Dyrektor Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu prok. Andrzej Pozorski powiedział, że właściwie od 1951 r. nie było wiadomo, gdzie Mieczysław Dziemieszkiewicz ps. Rój został pochowany.
Przypomniał, że przełom w prowadzonym przez Oddziałową Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie śledztwie był możliwy dzięki wieloetapowym badaniom genetycznym przeprowadzonym przez biegłych z zakresu medycyny sądowej Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie. Identyfikację poprzedziły wieloletnie prace poszukiwawcze, analiza materiału dowodowego oraz specjalistyczne badania DNA.
Mieczysław Dziemieszkiewicz (1925–1951) pochodził z patriotycznej rodziny, w latach okupacji niemieckiej związanej z Narodowymi Siłami Zbrojnymi (jego starszy brat Roman Dziemieszkiewicz "Pogoda" pełnił m.in. funkcję komendanta Powiatu NSZ Ostrołęka). Współpracował z NSZ i uczestniczył w tajnym nauczaniu na poziomie szkoły średniej, odbywającym się w Makowie Mazowieckim.
Wiosną 1945 r. został wcielony do "ludowego" WP, skąd zbiegł i wstąpił do oddziału partyzanckiego NSZ (NZW) dowodzonego ppor. Mariana Kraśniewskiego "Burzę". Początkowo dowodził drużyną; w sierpniu 1945 r. został odznaczony Krzyżem Walecznych. Odrzucił amnestię z 1947 r. W odtworzonym wiosną 1947 r. "XVI" – Warszawskim Okręgu NZW objął funkcję komendanta powiatu "Ciężki" – "Wisła" (pow. Ciechanów, część pow. Płońsk i Mława) i dowódcy oddziału partyzanckiego operującego na tym terenie. Po rozbiciu w czerwcu 1948 r. komendy okręgu kontynuował działalność niepodległościową. Na przełomie 1949 i 1950 r. podjął próbę odbudowania struktur "XVI" Okręgu NZW, rozszerzając zasięg działania podległych sobie patroli na pow. Pułtusk, Nowy Dwór Mazowiecki, (a nawet Wołomin), Mińsk Mazowiecki i Garwolin. Spośród ważniejszych akcji wykonanych przez jego oddział jest m.in. rozbrojenie posterunku MO w Barańcach, Gąsocinie i Czernicach Borowych, opanowanie miasteczka Baranowo, likwidacja szefa PUBP w Ciechanowie oraz zatrzymanie pociągów w Gołotczyźnie i Pomiechówku.
Na tzw. Łączce – kwaterze "Ł" na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie - w latach 1948–1955 pogrzebano 276 więźniów, głównie wybitnych przedstawicieli antykomunistycznego ruchu oporu, straconych na podstawie wyroków sądowych. Wśród tam pogrzebanych znaleźli się oficerowie i żołnierze Armii Krajowej, organizacji „Wolność i Niezawisłość”, Narodowych Sił Zbrojnych, Narodowego Zjednoczenia Wojskowego, także „cichociemni”, powstańcy warszawscy, kawalerowie Virtuti Militari i skazani pod fałszywymi zarzutami oficerowie „ludowego” Wojska Polskiego. W celu ukrycia informacji o miejscu ich pochówku władze więzienia przy ul. Rakowieckiej nie zezwoliły na odnotowywanie w księdze głównej cmentarza danych o pochowanych tam więźniach.
