Do najważniejszych zbiorów wierszy Transtroemera należą: "Tajemnice w drodze", "Dźwięki i ślady", "Morza Bałtyckie" czy "W sali zwierciadeł". Jego twórczość niektórzy porównują do poezji Cypriana Kamila Norwida. Jako kandydat do literackiego Nobla był wymieniany od kilkunastu lat - niektórzy twierdza, że nie otrzymał go przez tyle lat głównie dlatego, że jest Szwedem.

Poezję Transtroemera cechuje duża zwięzłość. Pisze o doznaniach religijnych, jego wiersze ujawniają inspiracje muzyczne, poruszają problemy zagubienia człowieka we współczesnym świecie. Język poezji Transtroemera jest wyciszony, w utworach spotyka się obrazy pełne paradoksów.

Jako poeta zadebiutował w wieku 23. lat, w 1954 roku. Od początku najbliższy jest mu wiersz biały. W połowie lat 60. jego poezje zdominował motyw wiecznych podróży - Tranströmer odwiedzał odległe zakątki świata - był między innymi na Bałkanach, w Hiszpanii, Afryce i Stanach Zjednoczonych. Z pasją pisał o nieznanych mu miejscach, ludziach i kulturach. Na drugim biegunie jego poezji znajdziemy z kolei wiersze niezwykle intymne, osobiste, osnute często wokół własnych emocji i przeżyć, pełne uwag natury psychologicznej i metafizycznej, a mimo to niezwykle proste w odbiorze.

W Polsce ukazały się zbiory wierszy Transtroemera, między innymi: "Moja przedmowa do ciszy", "Gondola żałobna", "Późnojesienny labirynt", "Podsłuchany horyzont". Poeta jest wielkim fanem twórczości polskiego Noblisty Czesława Miłosza, a także tłumaczem na język szwedzki jego wierszy. Transtroemer pisze także utwory prozą. Od 1990 roku pisarz zmaga się z konsekwencjami wylewu krwi do mózgu.

W 1990 roku otrzymał za tom wierszy "Żywym i umarłym" prestiżową Nagrodę Literacką Rady Nordyckiej - fundowaną od lat 60. przez rządy krajów nordyckich, która ma na celu zwiększenie zainteresowania literaturą i językiem tych krajów oraz zacieśnieniem nordyckiej współpracy kulturalnej.

Tomas Transtoremer urodził się 15 kwietnia 1931 roku. Ukończył wydział psychologii i studia muzyczne. Pracował jako psycholog w więzieniu, a następnie w zakładach pracy. Mieszka w małej miejscowości Vaesteras, poza Sztokholmem.

Od 1990 roku, od momentu udaru, pisze znacznie więcej, gdyż całkowicie zrezygnował z innych zajęć związanych ze swoją pasją psychologiczną. Mimo niedowładów oraz częściowej utraty mowy nie zaprzestał prowadzenia aktywnego trybu życia i spotykania się z czytelnikami. Jego rzecznikiem jest żona Monika, która towarzyszy mu w podróżach i spotkaniach publicznych.

Transtoremer cieszy sie opinią człowieka pełnego empatii i wielkiego humanisty. Jest autorem popularnego w krajach skandynawskich powiedzenia, będącego fragmentem jego utworu: " Nie wstydź się tego, że jesteś człowiekiem, bądź dumny! W twoim wnętrzu otwiera się sklepienie za sklepieniem bez końca. Nigdy nie będziesz gotowy i tak jest słusznie".