Tak mówiła na początku swojej drogi: - Mam już kilka lat doświadczeń za sobą, więc myślę, że już na tyle znam swój organizm, że raczej nic nas nie zaskoczy. Czego życzyć? Myślę, że tego sportowego szczęścia i przede wszystkim tego, aby ta zbiórka kręciła się jak najmocniej, żeby jak najwięcej funduszy zostało zebrane na te dzieci. Ja kręcę te kilometry, bo chcę i mogę, a one niestety nie mogą...

Po dotarciu do celu sportsmenka nie kryła wzruszenia i dumy z historycznego wyczynu.

- Było mi czasem przykro, że jeszcze tyle musi to potrwać, że już mnie coś tam zaczyna boleć. Były też uczucia euforii, zadowolenia, że już tyle zrobiłam, że już tyle jest za mną. Sama śledziłam swoją kropeczkę na mapie. Po zakończonym wydarzeniu bardzo fajne uczucie. Jestem dumna i mega wdzięczna osobom, które wspierały cały czas, które przy mnie były - mówi Oliwia Rusoń.

Na szczycie witały ją tłumy turystów oraz widok, na który – jak sama mówi – warto było pracować każdym krokiem. To wyzwanie miało na celu zbiórkę charytatywną na rzecz dzieci cierpiących na dystrofię mięśniową Duchenne'a.