Drugim elementem, tym z gier logicznych, jest manipulowanie czasem - za pomocą prawego analogowego sticka. Jego cofanie i przyspieszanie jest niezbędne, aby przejść dalej. Przykładowo, jeżeli ścieżka zwaliła się w przepaść przed naszym bohaterem, cofamy czas do stanu, zanim się rozwaliło - i przechodzimy dalej. Można też czas zamrozić. Oczywiście to tylko przykłady, w każdej z plansz mamy inny "patent" (na przykład podczas innego etapu w tle uderzają błyskawice, a my zamrażamy czas w momencie błysku, żeby stało się jasno) i nie powiem, za każdym razem nieźle to jest wymyślone.

Zastanawiam się jedynie, na ile Arise: A Simple Story jest przyjazne pod względem mechaniki tak zwanym "niedzielnym graczom"? Najlepiej bawić się padem (mowa o wersji PC naturalnie, tam macie do wyboru jeszcze klawiaturę, ale się jej nie poleca) - i zdarzały mi się sytuacje, gdy miałem na raz wciśnięte trzy, cztery przyciski, kręciłem stickiem - generalnie dla hardkorowca nie będzie to wielkie wyzwanie, ale czy gracz przypadkowy nie będzie miał za trudno? Nie jestem w stanie ocenić, ale jedno jest pewne, pod względem mechaniki nie jest to jedynie prosty "symulator chodzenia".

Jako się rzekło, Arise: A Simple Story jest grą-doświadczeniem. Taką produkcją, w której wszystko służy budowaniu w graczu poczucia, że obcuje z czymś więcej, niż tylko grą o skakaniu. Zasadniczo to się twórco udało. W alegoryczny sposób, w kilku krainach symbolizujących różne etapy życia i ważne wydarzenia w życiu bohatera, przekazują nam uniwersalną opowieść o życiu i śmierci, o radości i smutku, o blaskach i cieniach naszej egzystencji. Na koniec - nie powiem - nawet trochę się wzruszyłem, chociaż jakoś bardzo mnie ta "fabuła" nie zaskoczyła. Cudzysłów użyty dlatego, że historii nikt tu nam nie opowiada wprost, chociaż część wydarzeń zasygnalizowano nad wyraz jasno. Inne wspomnienia bohatera znajdujemy w świecie gry - namalowany kredkami obrazek, który rzuca dodatkowe światło na dany moment w losach naszego bohatera. Oczywiście wiadomo, że jesteśmy świadkami retrospekcji, skoro na początku widzimy scenę śmierci postaci, której życie później odkrywamy.

Właściwie jedyny problem z Arise: A Simple Story - o ile można użyć słowa "problem" - mam taki, że gra mnie nie "powaliła". Jest naprawdę dobra, śmiało mogę powiedzieć, że udana - ale "opadu szczęki" nie było. Parę plansz i patentów na manipulowanie czasem zapadło mi w pamięć - acz, wspomniałem o tym, może przydały by się jeszcze ze dwie, trzy "krainy", żeby pełniej pokazać historię naszego bohatera? Nie mogę napisać więcej, żeby nie odkryć za dużo, więc ogólnie tylko stwierdzam, że dla mnie odrobinę treści zabrakło.

Ale prawda też jest taka, że zwłaszcza w przypadku tego typu gier bardzo ważne są indywidualne odczucia i oceny. Arise: A Simple Story to doprawdy urokliwa, mała produkcja niezależnego studia. W tej kategorii to produkcja, której jak najbardziej można dać szansę. Z zaznaczeniem, że to raptem kilka godzin zabawy (jest "znajdźkownia", to nieco wydłuża rozgrywkę). Dobrze, że takie tytuły powstają, nie każda gra musi być wielkim sandboxem albo "usługą". W szkolnej skali rzekłbym, że to naprawdę dobra gra. A można nawet i dać bardzo dobry minus (albo dobry plus, jak kto woli). Ale już do oceny celującej jednak trochę brakuje.