Takim małym powiewem świeżości jest łódź, którą dysponuje Kara. Regularnie ją ulepszamy czy powiększamy, to był dla mnie chyba najprzyjemniejszy element rozgrywki. Choć ja w ogóle tak mam, że lubię, kiedy gra daje możliwość nie tyle budowy, co rozbudowy i ulepszania czegoś. Taki mały growy fetysz. No i oczywiście ma praktyczne zastosowanie - tak mówiąc w skrócie poszczególne wyspy przechodzimy, a łódź służy do podróży między nimi. Samo żeglowanie nie polega jedynie na trzymaniu gałk kierunkowej do przodu, trzeba na przykład walczyć z wiatrem - to bywa dość trudne, no i tu miałem kilka razy ochotę na rzucenie padem.

Teraz nadchodzi dla mnie chyba najtrudniejsza część rozmowy o Windbound. Grafika. Sprawdziłem sobie, co inni o niej piszą. Zdecydowana większość jest zachwycona. I ja też nie mam się do czego przyczepić. Tym bardziej, że przypomina disneyowskie produkcje - no tak skojarzenia z Vaianą są jak najbardziej na miejscu. A ja jednak nie mogę się do niej przekonać. Niespecjalnie nudzi, jest tu jakie takie zróżnicowanie, poza tym poszczególne wyspy znacznie różnią się od siebie, animacje też są w porządku. A jednak we wszystkim jest coś... metalicznego. Coś, co sprawia, że nie mogę odegnać jakiegoś poczucia sztuczności.

I trochę podobnie mam z całą grą. Nie mogę powiedzieć, że się nudziłem. Z drugiej strony nie czułem jakiejś szczególnej presji, czy chęci, żeby odpalić Windbound. Z kolei, kiedy ją już włączyłem - nie mogłem powiedzieć, że to był jakiś stracony czas. Było... przyjemnie. Tak, to chyba najlepsze określenie. Choć są też tacy odbiorcy - miłośnicy survivali - którzy oceniają ją wyżej. Jeśli też lubicie ten gatunek - to powinien być udany zakup.