Krótki filmik przerywnikowy na początku etapu, jakieś drobiazgi w środku, no i ewentualnie epicka walka z bossem. Tyle. A przecież to gra na postawie komiksu! Nie czytałem, więc siłą rzeczy nawiązania do papierowej wersji mi umykają, bo i twórcy nie zrobili wiele, aby osoby nie znające tych opowieści dowiedziały się czegoś więcej. Oczywiście w gatunku fabuła zawsze była tylko pretekstem, ale szkoda, że nie wykorzystano potencjału komiksu - i potencjału o niebo lepszego sprzętu niż to dawno temu bywało.

Więc wciąż zastanawiam się, dlaczego taka słodka i sympatyczna by się wydało Ramona Flowers tak kiepsko dobierała sobie chłopaków? Bo zabawa w trybie fabularnym polega na tym, że zakochany w Ramonie Scott Pilgrim musi pokonać jej siedmiu złych-eks... Coś nie miała dziewczyna farta... Chociaż, Ramona jest grywalną postacią i potrafi pokazać swoim eks gdzie raki zimują.

Postaci grywalnych jest zresztą więcej - i w kanapowej kooperacji upatruję największego atutu tej gry. Bo solo, przyznam, Scott Pilgrim vs. The World: The Game – Complete Edition nie jest łatwą grą. Już na najniższym poziomie trudności nie był to prosty samograj i "przeklikiwacz". Naprawdę musiałem się postarać, nawet nauczyć poziomu - i przydaje się sporo szczęścia. Gdy na ekranie jest wielu wrogów - jak niemalże w musou - to czasami trudno dostrzec, czy to jeszcze ja biję - czy mnie biją. Czasami też trudno oszacować, czy jesteśmy na właściwej "ścieżce". Bo oczywiście głównie poruszamy się w lewą stronę ekranu, ale na polu walki to także kierunki w górę czy w dół. I wystarczy, przykładowo, że stoisz kilka pikseli za nisko - i Twoje ciosy nie trafiają w cel. System walki nie wybacza zbyt wielu błędów, a mi z kolei zbyt często nie udawało się zareagować na czas. Za to w kooperacji gra staje się zauważalnie łatwiejsza. Oczywiście poziom trudności to ewidentna naleciałość z tych dawnych, automatowych klasyków.

Do tego dodano nieco RPG-owych elementów - sklep, a przede wszystkim zbieranie doświadczenia za pokonanych wrogów i awans na kolejne poziomy, co odblokowuje dodatkowe ciosy.

Graficznie jest pikselowo-ślicznie. Szczególnie na przenośnym ekranie Switcha wyglądało to naprawdę elegancko. Naturalnie "staroszkolna" to oprawa, ale animacje, same lokacje, postaci, wrogowie - to nowoczesne piksele i nie ma co tu marudzić...

... swoją drogą, tak czytam co napisałem - i wypada zaznaczyć, że chociaż trochę się czepiam, to ostatecznie w gatunku "chodzonych bijatyk" Scott Pilgrim vs. The World: The Game – Complete Edition po 10ciu latach od premiery broni się bez problemu. Jak macie oryginalne wydanie, to można się zastanowić, czy warto kupić jeszcze raz - przy czym cena odnowionej edycji nie jest zaporowa. A jeżeli lubicie beat'em up i nie mieliście jeszcze okazji włączyć tej gry, to polecam. Także, jeżeli chcielibyście pierwszy raz spróbować swoich sił w produkcji, która nawiązuje do klasyki. Można oczywiście odpalić też i leciwe Golden Axe (czy inne, bo na fali nostalgii można je znaleźć w cyfrowych sklepach) - a można zagrać w Scott Pilgrim vs. The World: The Game – Complete Edition. To w gatunku naprawdę dobra pozycja. Acz poziom trudności może nieco zaskoczyć. Ale tak to już bywało na automatach: przecież jakby było za łatwo, to gracze nie musieliby wrzucać kolejnych monet, prawda?