Wizja tajemniczej postaci w mroku, pośród świec, nagły ból głowy i utrata świadomości - a gdy nasz bohater ją odsyskuje, z przerażeniem rozgląda się po obskurnej toalecie jakiegoś baru. Właśnie zabił przypadkowego człowieka, zakrwawiony nóż cały czas trzyma w ręce. Za chwilę do toalety wejdzie gliniarz, który kończył posiłek przy kontuarze. Trzeba stąd szybko uciekać!

Tak zaczyna się wydana w 2005 roku gra Fahrenheit. W pokrytym śniegiem Nowym Jorku z niewiadomych przyczyn giną ludzie, właśnie w taki dziwny, irracjonalny sposób. I, oczywiście już się domyślacie, to tym, którzy zagrają w Fahrenheit przyjdzie rozwiązać tę mroczną tajemnicę. A przyjdzie się nam też wcielić w kilka postaci, nie tylko przypadkowego zabójcy, ale i detektywów prowadzących śledztwo czy innych osób.

Formalnie to gra przygodowa z mechaniką "wskaż i kliknij". Czyli szukaliśmy przedmiotów w lokacjach, żeby ich użyć w odpowiedni sposób czy w odpowiednim miejscu. Często rozmawialiśmy z napotykanymi postaciami. Plus elementy zręcznościowe. Ale Fahrenheit miało coś, czego inne gry gatunku nie miały - miało filmowość. Akcję widzieliśmy na przykład na podzielonym ekranie: wracając do wspomnianego wstępu - gdy na jednej części śledziliśmy naszą ucieczkę z miejsca zbrodni, a na drugim ekranie policjant znajdował ciało...

Zresztą, ową filmowość twórca tej gry kilka lat później wyniósł na nowy poziom w wielce chwalonym Heavy Rain. To David Cage i jego studio Quantic Dream, właśnie Farenheitem stawiające duży krok w ewolucji gatunku przygodówek. Czy Farenheit broni się po 17 latach od wydania? Możecie sprawdzić sami, bo w 2015 roku doczekał się remastera z dopiskiem Indigo Prophecy.