Serial Cleaners został podzielony na sześć rozdziałów, podczas których słuchamy opowieści grupy czyścicieli, którzy znają się od lat i wspominają historie swoich akcji. Muszę przyznać, że relacje mają wyjątkowe, a przerywniki dają intrygującą odskocznię od tematu głównego. Misji czyścicieli miejsc zbrodni. Rzut izometryczny daje dobry przegląd sytuacji, jest też specjalny podgląd na rozmieszczone w lokacjach drzwi, klucze, dowody, ciała czy też samych policjantów. Bardzo przydatna rzecz pozwalająca zaplanować wszystkie działania. Do każdej odgrywanej opowieści jest przypisana konkretna postać, choć nie zawsze jest sama. Tu trzeba działać zdecydowanie, czasami szybko i za wszelką cenę utrzymywać się w ukryciu. Oczywiście problemów jest co nie miara. Można spakować ciało do worka, przenieść czy przeciągnąć po podłodze, choć pozostawione ślady krwi nie ułatwiają pracy. Psychol może je też... poćwiartować. Może i ostra jazda, ale ma swoje plusy. Policjanci na ten widok tracą przytomność, a wtedy można ich przenieść i uwięzić np. w śmietniku. Wspominałem, że fragmenty ciała mogą posłużyć jako broń miotana do ogłuszania? Tylko, że piła robi olbrzymi hałas, a to przyciąga ciekawskich. Tu trzeba być cicho i nie rzucać się w oczy, choć nie zawsze się to udaje. Hałas może być też sprzymierzeńcem do wprowadzenia w błąd ciekawskich.

Policjanci są karykaturą, do tego pozbawioną śledczego instynktu i ogólnie intelektu. Wystarczy uciec i się ukryć, by po chwili funkcjonariusz wrócił do normalnego patrolu. Leżące ciało? "O, leży sobie" i wracam do pracy. Mignął mi przed oczami facet z piłą w ręku? Chyba mi się wydawało. Niestety czasami zachowują się nieracjonalnie, szybko odpuszczając i nie drążą tropów. Nawet oddział SWAT nie grzeszy inteligencją, choć ci są dość szybcy i nie bawią się w tańcu. Niebieskich można zamknąć w pokoju, jeśli ma się klucz, czy w celi, jeśli nadarzy się taka okazja. Ogólnie są, nie przeszkadzają aż tak i jest miejscami za łatwo. Pierwsze poziomy były tak banalnie proste, że myślałem, że to samouczek. Co prawda później jest więcej patroli, pojawiają się przeszkody, kamery, ale to nadal trudności, z którymi radziłem sobie dość łatwo. Może to moje doświadczenia z jedynki tak zaprocentowały.

W Serial Cleaners drastycznie zmieniła się na plus oprawa graficzna. Akcja umiejscowiona jest w latach 80. i 90. XX wieku, a klimat tamtejszego Nowego Jorku wylewa się nawet z przerywników, które uzupełnia świetna jazzowa muzyka i montaż niczym z amerykańskich seriali kryminalnych. A ja przecież nie lubię jazzu. Podobnie jest z kolejnymi, tak różnorodnymi lokacjami. Umiejscowiony gdzieś na poboczu świata dom, ponury zakład karny, pełen automatów salon gier, komisariat, plan zdjęciowy sitcomu, złomowisko. Tu nie ma podobnych poziomów, są ciekawie zaprojektowane i wiele z nich ocieka detalami. Psychodeliczna misja na luksusowym jachcie na pewno na długo zapadnie wam w pamięć. Co tam się dzieje... Wykonano świetną pracę, dając serii drugie, zupełnie nowe życie. Styl graficzny z tamtych lat, graffiti, masa ciekawych detali, filtry na obrazie. Klimat jak z amerykańskiego filmu.

Bolączką Serial Cleaners może być pewna monotonia. W końcu misje polegają na pozbyciu się ciał, posprzątaniu krwi i zabraniu dowodów. Ratunkiem są tu różni bohaterowie, ich unikalne umiejętności oraz jak wspomniałem, ciekawe i różnorodne lokacje. Jako uber fan jedynki jestem bardzo zadowolony, ale rozumiem, że znajdą się marudy. Przypomnę im wtedy, że to nie gra AAA o budżecie równym PKB San Marino, a dzieło wciąż małego polskiego studia. Zresztą to moja recenzja i ja nie narzekam.

Brakuje mi jednak wyboru poziomu trudności, gdzie np. gra nie zapisuje na każdym kroku naszych postępów, a gliniarze są bardziej dociekliwi. I dlaczego nie można ich rozbroić, kiedy leżą nieprzytomni u moich stóp? Mógłby też być jakiś tryb wyzwań z ograniczeniem czasowym czy bezwarunkowym przymusem zostania niezauważonym. A może nawet kooperacja i wspólne działania w terenie. Jakby co czekam na te nowości w kolejnej - mam nadzieję - części serii. Także na choćby napisy w języku polskim. Ja wiem, że to zapewne nieopłacalne, ale jednak człowiek by chciał zobaczyć swojskie, ocenzurowane przekleństwa.

Zawsze oceniam gry przez pryzmat zabawy, ile dają mi przyjemności, czy nie mogę się oderwać, czy chcę wracać. I tu zdecydowanie Serial Cleaners ma to, czego oczekuje od fajnej gry. Spore rozwinięcie względem pierwowzoru, ciekawe historie bohaterów, łączące ich relacje, indywidualne umiejętności. Do tego bardzo klimatyczna oprawa graficzna, z lekkim filtrem przypominającym filmy na VHS-ach. Jednak mimo to zabrakło mi wyraźnego rozwinięcia mechaniki gry i czegoś więcej poza trybem fabularnym. Ale to nie jest powód, by znów nie wrócić do Nowego Jorku, który w takiej formie bardzo polubiłem.

Halo, tu Winston Wolf, w czym mogę pomóc?

Ocena: 7,5/10