Zostałem porwany i uwięziony w niewielkim pokoju. Łóżko, szafka, jakieś worki i zamknięte drzwi. Żadnego jedzenia, a porywacze codziennie wracają do mieszkania. Wiem, że kończy mi się czas, muszę działać, ale co robić? Muszę działać. Pod szafką jest klucz, więc mogę wydostać się z pokoju, ale nie z mieszkania. Co robić? W korytarzu znajduję na półce kolejny klucz, dzięki któremu otwieram kuchnię. Głód nie daje mi spokoju, a na stole leży pomarańcza, która daje mi zastrzyk energii. Nie mam za dużo czasu, więc wracam do pomieszczenia w którym się obudziłem. Ale chwila, jak zostawię wszystko jak jest, to porywcze odkryją, że wydostałem się z pokoju. Pomarańczy nie odzyskam, ale zamykam kuchnię na klucz i odkładam go w to samo miejsce. Zamykam się w pokoju, klucz kładę gdzie go znalazłem. Pozostaje czekać. Zasypiam.

Budzę się, powtarzam czynności. Biorę klucz, otwieram drzwi, z korytarza biorę drugi klucz, otwieram kuchnię. Uważam, by niczego nie zepsuć, nie rozwalić, by wszystko wyglądało na nietknięte. Jestem głodny, w lodówce jest kolejny owoc, który pochłaniam ze smakiem. Dokładnie zamykam lodówkę. Widzę drzwi, zapalam światło, zaglądam - jakiś składzik a na ścianie drzwiczki do jakiegoś alarmu, ale nie mam kodu. Chwila poszukiwań, mam. Dezaktywuję alarm i dostaję zawału. Dzwoni telefon w przejściu w kuchni. Zauważam kolejny klucz. Ciekawe co otwiera. Chwila sprawdzania i już wiem. W łazience nie ma nic ciekawego, przynajmniej na razie, bo goni mnie czas, więc muszę wracać do pokoju. Zamykam łazienkę na klucz. Idę, zatrzymuję się, światło w łazience! Wracam, wyłączam, klucz odkładam przy telefonie. W składziku aktywuje alarm, zamykam drzwiczki, tym razem nie zapomnę o świetle. Wzrokiem ogarniam teren, wszystko chyba wygląda jak było. Zamykam na klucz kuchnię, odkładam w korytarzu klucz. Ale chwila, dziś klucz leżał w innym miejscu. Dobrze, że sobie przypomniałem. Wracam do pokoju, zamykam się i padam ze zmęczenia, bo taka ilość stresu rozłoży każdego. Jutro sprawdzę dokładniej łazienkę, może uda się otworzyć inne zamknięte drzwi i sprawdzić co tam jest. Kończą się owoce w lodówce, mam nadzieję, że porywacze tego nie odkryją. Inaczej już po mnie. Mam tylko kilka dni, a oni codziennie wracają. Na razie udaje mi się perfekcyjnie ukrywać moje działania, ale jeden błąd i będzie po mnie. Czas ucieka.

Podoba mi się nazwa symulator stresu, ale tym There's a Gun in the Office w zasadzie jest. Powtarzanie czynności, zapamiętywanie co się zrobiło, by pozostawić miejsca nietknięte. Niestety kilka razy mi się nie udało... Będąc uważnym, robiąc notatki, wypełniając zadania - grę można skończyć bardzo szybko. Problem w tym, że jest pięć dni na ucieczkę, popełnia się błędy, więc trzeba za każdym razem próbować od nowa. Ale nie powiem, wciągnęło mnie to na maksa. Nie ma za dużo interaktywnych rzeczy w mieszkaniu, trzeba kombinować, szukać i zacierać ślady. Wątpię by komuś udało się przejść grę za pierwszym podejściem. Doszło do tego, że autentycznie robiłem sobie notatki.

There's a Gun in the Office jest minimalistyczne w udźwiękowieniu i grafice, ale to zrozumiałe. Stańcie sobie po środku mieszkania to zrozumiecie. To nie jest wielka willa, a mieszkanie w wysokim drapaczu chmur. Kilka pomieszczeń na krzyż, meble, sprzęty, nic szczególnego. Znaczy metraż znacznie odbiega od polskiego "em trzy". Z wyjątkiem kuchni i łazienki. Wykończenia wnętrz także. W sumie chciałbym taką chatę, ale bez porywaczy.

Produkcja jest krótka i jak ktoś jest bardzo uważny, to ukończy ją jeszcze szybciej. Mając rozpisane wszystko, kończąc ją drugi raz zrobiłem każde zadanie i dobrnąłem do końca w około 30 minut. Ale pierwsza styczność trwała długo dłużej. Ważne jest też to, że There's a Gun in the Office kosztuje jedynie 30-40 zł. Biorąc to pod uwagę, nie jest tak źle. W sumie to jednorazowe doświadczenie, ale bawiłem się świetnie. Ocena: 7/10, biorąc pod uwagę naprawdę niską cenę.