No, ale właśnie. Jeśli chodzi o tę przyjemność, no to niestety tak średnio powiedziałbym. Jeśli chodzi o wskaźnik endorfin w czasie gry w Killing Floor 3 to po początkowym uderzeniu ich liczba jakoś systematycznie spadała. Fajnie pruje się do zmutowanych potworasów uczucia wyższe wrzucając do szuflady na później. Ale... hmmm no właśnie. Jakoś siła tych odczuć po pewnym czasie zaczyna słabnąć i w pewnym momencie człowiek zaczyna zauważać, że Killing Floor 3 jest jakieś plastikowe. Gra utrzymana jest co prawda w konwencji horroru, dominuje mrok i ciemna czerwień, ale nawet przez moment nie poczułem jakiegoś niepokoju, jakiegoś uczucia, które napędzałoby mnie do tego, żeby faktycznie przykładać się do wywalania kolejnych serii ołowianych argumentów. Przy czym sama broń, o ile wygląda naprawdę fajnie, to efektom strzału brakuje jakiejś mocy. Być może chodzi też o małą różnorodność, map i trybów jest mało, domyślam się, że to początek budowania czegoś większego, no ale nie samymi dodatkami gracz żyje. I gra. Z drugiej strony na przykład muzyka to bardzo mocna strona tej produkcji. Idealne, mocne brzmienia, które nadają sznyt kolejnym czerwonym fontannom. No i walki z bossami - które robią naprawdę fajne wrażenie i są miłą odmianą po przebijaniu się przez kolejne fale zedów. Wciąż jednak wieje tu trochę... no nie chcę używać słowa pustka, bo dość oczywiste jest to, że to pole do wypełnienia dodatkami, które pojawią się w przyszłości.

Skonfrontowałem też moje przemyślenia z ludźmi, którzy grają wciąż w KF2, poczytałem trochę też wpisów na ten temat i wygląda na to, że fani serii czekają, aż kolejna część będzie im miała więcej do zaoferowania. Ja mam na razie mieszane uczucia. Chętnie bym dał więcej, bo rozwałka jest naprawdę miła, muzyka jeszcze lepsza, ale to trochę za mało. Może jak będzie więcej, to... będzie więcej. Na razie 6,5.