Nie będę Wam długo nudził, bo chcę wracać do gry. W Well Dwellera. Czyli grę, która jest przepięknie narysowanym i zaprojektowanym indykiem. Każda z plansz wygląda jak ilustracja z książki dla dzieci napisanej tak, żeby maluchy trochę się bały, ale też żeby dorośli nie nudzili się czytając im do poduszki.

Świetne tła, piękni bohaterowie, do tego bardzo ładnie animowani. Wrogowie - przede wszystkim bossowie - wielcy i proporcjonalnie straszni, ocierający się o groteskę i taką nutkę szaleństwa. Jeszcze do nich wrócę. Moja ośmioletnia córka nie mogła oderwać oczu od ekranu. Kiedyś dam jej pograć.

Well Dweller jest metroidvanią, pod względem mechanik coś w rodzaju Prince od Persia the Lost Crown powiedzmy, czyli klasycznie. Potrafi również przed graczem postawić całkiem wysokie wymagania. Nie jest to coś nie do przebrnięcia, co sprawia, że człowiek mówi brzydkie wyrazy i ma ochotę zrobić komuś krzywdę padem, ale taka solidna, angażująca rozgrywka - właśnie przede wszystkim pod względem walk z najpotężniejszymi przeciwnikami. Co najistotniejsze - Well Dweller nie zniechęca do siebie, ani walką, ani zagadkami, ani budową korytarzy, która bywa zmorą takich produkcji. Balans jest tu idealny właściwie w każdym aspekcie. Pomaga też to, że na przykład punkty odrodzenia są blisko bossów, co sprawia, że po zgonie możemy szybko wrócić do starcia.

Wspominałem Wam o tym, że Well Dweller przypomina książkę dla dzieci. I tak, ale pod kątem opowieści to raczej Baśń braci Grimm niż Disney. Gra zanurza nas w świecie, w którym rządzi zła królowa, która wyrywa ptakom piórka. W pewnym momencie urządza narodowe polowanie na te zwierzęta. Nasz bohater jest jednym z nielicznych, którzy przeżyli i wyrusza w misję poszukiwania jedzenia dla swojej rodziny. Później robi się coraz mroczniej - ze względu na kolejne rozdziały opowieści, ale też właśnie ze względu na bossów, którzy prezentują się jakby postaci z Alicji z Krainy Czarów przepuścić przez koło bólu i kwartał w PRLu. Wieje od nich złośliwością, okrucieństwem i obłędem. Sama rozkosz. Przy czym - jak już podkreślałem - no trudno wzrok oderwać, bo mają w sobie taki sznyt który powoduje fascynację. Jedyne do czego bym się przyczepił to może muzyka. Chwilami zbyt monotonna. Poza tym słabszych stron nie zauważyłem. Dla mnie to dziewiątka.