Zginęło 20 żołnierzy, w tym 16 wysokiej rangi oficerów. Wracali z konferencji o bezpieczeństwie lotów. Była to największa katastrofa w historii polskiego lotnictwa wojskowego.

Samolot leciał z Warszawy, przez Powidz i Krzesiny, do Mirosławca, następnie miał udać się do Świdwina i zakończyć lot w Krakowie. Maszyna dwukrotnie podchodziła do lądowania na lotnisku wojskowym 12. Bazy Lotniczej w Mirosławcu (obecnie 12. Baza Bezzałogowych Statków Powietrznych). Spadła na las około tysiąca trzystu metrów od początku drogi startowej i zapaliła się.

Komisja badająca przyczyny katastrofy uznała, że doprowadził do niej splot wielu okoliczności. Bezpośrednią przyczyną było nieświadome nadmierne przechylenie samolotu przez załogę. To spowodowało postępujący spadek siły nośnej, gwałtowne zniżanie z utratą kierunku i wreszcie zderzenie z ziemią. Komisja ustaliła, że katastrofę spowodował też niewłaściwy dobór załogi, nieprawidłowa jej współpraca w kabinie i niekorzystne warunki atmosferyczne.

Według komisji, znaczenie miało też wyłączenie sygnalizacji dźwiękowej urządzenia, które miało informować załogę między innymi o przejściu przez poszczególne progi wysokości podczas zniżania, w czasie obu podejść do lądowania. Ponadto wskazano, że nawigacyjny system lądowania ILS, w który był wyposażony samolot, nie mógł zostać wykorzystany, ponieważ odpowiednie urządzenia na lotnisku w Mirosławcu były niesprawne.

Po katastrofie stanowiska straciło pięciu wojskowych bezpośrednio odpowiedzialnych - w ocenie ministra obrony - za decyzje, które do niej doprowadziły. Ponadto wojsko wprowadziło wiele procedur, których zadaniem była poprawa bezpieczeństwa lotów.