Dodali, że Sąd Najwyższy powinien ustalić, czy Izba może rozpoznawać spory, dotyczące przechodzenia sędziów w stan spoczynku. Ten werdykt nie pokrywa się ze stanowczo negatywną opinią rzecznika generalnego.

Orzeczenie w takim brzmieniu jest ostrożniejsze w porównaniu z czerwcową opinią rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości, który stwierdził, że Izba Dyscyplinarna nie spełnia wymogów niezawisłości, bo Krajowa Rada Sądownictwa, która ją powołuje, jest upolityczniona. Sędziowie Trybunału Sprawiedliwości pozostawili więc Sądowi Najwyższemu ocenę niezależności Izby, zakreślając jednocześnie niektóre kryteria. W swoim orzeczeniu podkreślili również, że nie można uznać za niezawisły sąd, jeśli są wątpliwości co do jego powołania. Zwłaszcza, jak napisali sędziowie z Luksemburga, jeśli są wątpliwości, co do niezależności od wpływów władzy ustawodawczej i wykonawczej.

Sędziowie z Luksemburga napisali ponadto, że jeśli Sąd Najwyższy uzna, że nie ma gwarancji co do niezależności Izby Dyscyplinarnej, to może przestać kierować do niej sprawy dotyczące stanu spoczynku sędziów. W werdykcie czytamy, że nie może być tak, iż spory dotyczące stosowania unijnego prawa mogą należeć do wyłącznej kompetencji sądu, który nie jest uznawany za "niezawisły i bezstronny".

To orzeczenie to wykładnia unijnego prawa i nie wiąże się bezpośrednio z koniecznością zmiany w ustawie. Ale unijny Trybunał Sprawiedliwości rozpatruje jeszcze skargę Komisji Europejskiej na Polskę w sprawie systemu dyscyplinarnego sędziów. Bruksela uważa, że podważa on niezawisłość sędziów, bo nie zapewnia gwarancji pozwalających na ich ochronę przed kontrolą polityczną. Polska zapewnia o gwarancjach niezależności sędziowskiej. Trybunał Sprawiedliwości rozstrzygnie, kto ma rację w tym sporze. Orzeczenia należy się spodziewać w przyszłym roku.