W tym tygodniu gościliśmy artystów, których praca reprezentuje Polskę podczas Biennale Sztuki w Wenecji. Bogna Burska i Daniel Kotowski przyjechali do Szczecina, na zaproszenie Trafo, na spotkanie w ramach cyklu „Wykładów Mistrzowskich”. A my wykorzystaliśmy okazję i zaprosiliśmy artystów także do Radia Szczecin, by porozmawiać o ich projekcie.

Oni sami przedstawili go w następujący sposób:
„Języki z wody to instalacja audio-wideo, w której Bogna Burska i Daniel Kotowski poszukują alternatywnych sposobów komunikacji inspirowanych życiem więcej-niż-ludzkim.”

A tak swoje wrażenia opisuje dziennikarka, Sylwia Niemczyk (Culture.pl):
„Po wejściu do Pawilonu Polskiego w Wenecji łatwo można sobie wyobrazić, że się znalazło pod wodą. Na zawieszonym naprzeciwko drzwi ekranie oglądamy zanurzony w basenie chór, który śpiewa, posługując się zarówno fonicznym, jak i migowym językiem. Włosy śpiewających osób swobodnie się unoszą, miękko falują ręce, z ust wydostają się pęcherzyki powietrza. Wrażenie bycia w wodzie jest wzmocnione przez muzykę i fale akustyczne, a także przez wideo na drugim ekranie – podwieszonym wysoko, pod kątem do sufitu.”

Dlaczego „Języki z wody”? Pod wodą język foniczny przestaje być użyteczny. Osoby słyszące, uprzywilejowane na co dzień, nagle tracą możliwość swobodnego porozumienia się, natomiast osoby głuche zachowują sprawność komunikacyjną. Języki z wody są więc - między innymi - fantazją na temat superjęzyka. Próbą wyobrażenia sobie, jak wyglądałaby prawdziwa komunikacja międzygatunkowa.

• Bogna Burska - Artystka wizualna posługująca się wieloma formami wypowiedzi oraz pisząca teksty dramatyczne, obecnie profesorka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Jej prace dotykają tematów cielesności, pamięci i emocji, a ostatnio pracuje głównie z wątkami komunikacji.
• Daniel Kotowski – współautor pracy Języki z wody. Artysta i performer. Jego praktyka koncentruje się wokół doświadczenia Głuchych, problematyki języka, komunikacji, biowładzy i biopolityki. Głosem fonicznym pana Daniela jest Agnieszka Bastrzyk, tłumaczka z języka migowego.

Po Nocy Muzeów swoje drzwi do niedostępnych na co dzień nawet dla urzędników miejsc otworzyły sądy. To w ramach ogólnopolskiego wydarzenia, która zagościło w Szczecinie i w regionie po raz drugi - Nocy Otwartych Sądów.

Można było między innymi zadać pytania prawnikom, a także zajrzeć na jedną z największych sal rozpraw w Sądzie przy placu Żołnierza. Tam właśnie odbyła się symulacja rozprawy słynnej Sydonii von Borck. Pięcioosobowy skład sędziów orzekł w przypadku oskarżonej wyrok - UNIEWINNIENIE!

Na rozprawie była Weronika Łyczywek.

W czwartek (21 maja) odbyła się premiera katalogu wystawy „Eugen Dekkert – malarz najbardziej szczeciński”.

Spotkaniu towarzyszyły wykłady przybliżające sylwetkę i dorobek Eugena Dekkerta (1865–1956): dr Bogdany Kozińskiej oraz dr. Jakuba Michała Pawłowskiego, poświęconych życiu i twórczości artysty uznawanego za najważniejszego malarskiego kronikarza dawnego Szczecina.

Wydarzenie było symbolicznym zwieńczeniem wystawy prezentowanej w Galerii Gotyckiej Zamku od sierpnia 2025 do lutego 2026 roku, przygotowanej z okazji 160. rocznicy urodzin Eugena Dekkerta – wybitnego pejzażysty związanego ze Szczecinem i Pomorzem.

Rosyjski absurd trafił do Teatru Polskiego w Szczecinie. Wczoraj (23 maja) na Scenie Szekspirowskiej odbyła się ostatnia w tym roku premiera - przedstawienie "Choinki u Iwanowów. Horroru w domku dla lalek" Aleksandra Wwiedenskiego.

"Choinka u Iwanowów" to spektakl poruszający temat fenomenu współczesnej rosyjskiej kultury i mentalności rosyjskiej - pełnej sprzeczności, przemocy i brutalności, a jednocześnie paradoksalnie przesyconej umiłowaniem kultury i sztuki rosyjskiej. Twórcy spektaklu, czołowy duet teatralny - reżyser Jędrzej Piaskowski i dramaturg Hubert Sulima biorą na warsztat twórczość Aleksandra Wwiedenskiego, radzieckiego pisarza awangardzisty i dysydenta, głośnego krytyka reżimu sowieckiego.

Piaskowski i Sulima podążając za dramatem i intencjami Wwiedenskiego wykorzystują konwencję teatru absurdu, tworząc przedstawienie tragikomiczne, nasączone zarówno humorem, absurdem i groteską, przywołując jednocześnie dokumentalne wydarzenia współczesnej Rosji.

Relacja Małgorzaty Frymus.

Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie w 2004 roku, a już rok później została wyróżniona nagrodą za Najlepszy Debiut Aktorski przez Jury Festiwalu Polskiego Filmu Fabularnego w Gdyni za "Masz na imię Justine". Za ten sam obraz na Festiwalu Filmowym w Mons w Belgii, otrzymała nagrodę za Najlepszą Rolę Kobiecą. Ta kreacja zaważyła nie tylko na jej karierze, ale i życiu.

Aktorka Anna Cieślak walczy o prawa ciężko doświadczonych kobiet, działając w Fundacji La Strada. Zapewne właśnie dlatego tak koncertowo zagrała w kolejnej odsłonie serialu "Szadź" żonę seryjnego mordercy, w którego rolę wcielał się Maciej Sztur.

Pochodzi ze Szczecina i tęskni za jego przestrzenią.