Lalki uśpione bezruchem ludzkich rąk zasnęły z otwartymi oczami. Jakby w tym półśnie czekały na hasło: zaczynamy.

Ale teatr nie jest pierwszym wyborem. Fryzjer, kosmetyczka, ale nie teatr. Nie ma smutniejszego widoku, niż uśpieni aktorzy, uśpione lalki. Nie ma smutniejszego widoku niż teatr bez publiczności.

A takim jest właśnie teraz. Niby wciąż obecny, a jednak nie... Pochowany za kulisami. Zazwyczaj tworzył nam inną rzeczywistość, a dziś sam jej uległ... Nie miał wyjścia. Spektakle przeniosły się do wirtualnego świata. Tam bohaterowie kochają, nienawidzą, żyją, umierają,

Pusta widownia. Czy kiedyś znowu się zapełni? Czy zatęsknimy za zapachem sceny, widowni. Za niesamowitością przeżyć? Być może.

Jeżeli tylko nie zapomnimy, że bywaliśmy w teatrze lalek...

Życie to jest teatr. Więc bez teatru nie ma życia...