Protest w Chicago stanowił część kampanii prowadzonej pod koniec XIX wieku w Stanach Zjednoczonych. Domagano się wówczas zmniejszenia z 12 do 8 godzin pracy, zwiększenia płac oraz wyrażono sprzeciw wobec fatalnych warunków w jakich robotnicy w tym czasie musieli wykonywać swoje zawody.

1 maja 1886 roku z tego powodu odbyła się demonstracja, w której uczestniczyło kilkadziesiąt tysięcy osób. Przeciągnęła się ona na następnych kilka dni. Doszło do starć pomiędzy samymi robotnikami, którzy nie przyłączyli się do protestu i protestującymi.

Interweniowała policja, ostatecznie według różnych źródeł zginęło od dwóch do pięciu osób.

Następnie odbył się kolejny wiec; oskarżano policję o brutalność wobec robotników.

Wszystko przebiegało spokojnie do momentu, kiedy niespodziewanie znów do akcji wkroczyli stróże prawa. W ich kierunki została zrzucona bomba - zabiła ona jednego z policjantów.

W wyniku odwetu zmarło wielu demonstrujących. Historycy twierdzą, że ładunek wybuchowy był najprawdopodobniej podłożony przez policyjnego agenta współpracującego z dowódcą oddziału.

Trzy lata po tych wydarzeniach II Międzynarodówka uznała 1 Maja Świętem Pracy.