Niedziela Męki Pańskiej rozpoczynająca Wielki Tydzień zawsze ma podniosły charakter. Czerwone ornaty księży dodatkowo go jeszcze podkreślają. To znak, że jesteśmy już o krok od dnia, w którym - wydawać by się mogło - wszystko się skończy i od dnia, kiedy wszystko zacznie się na nowo.

Trochę jest tak i z nami teraz. Umęczeni kolejnymi informacjami o wzroście zachorowań, o kolejnych przypadkach zarażonych osób, nie umiemy poskładać w jakąś sensowną całość otaczającej nas rzeczywistości. Trochę jest w nas apostołów, którzy nie znają przyszłości, ale podskórnie czują, że coś się wydarzy. Wiedząc, co im się przytrafiło, warto jednak mieć nadzieję.

Zalecenia rządu ograniczyły liczbę wiernych obecnych na mszach świętych do pięciu. I tak było tej niedzieli. Nieliczni przyszli przed ołtarze. Większość korzystała z dyspensy i została w domach. To zgodne z tym, co zalecają kościelni hierarchowie. W tym trudnym czasie nasza wiara powinna sugerować nam bowiem rozsądek.

I jednego nam wszystkim dzisiaj potrzeba. A tego właśnie możemy nauczyć się w Wielkim Tygodniu. Tym czymś co jest tak ważne, jest pokora. Taka jak u tego, który na oślim grzbiecie wśród falujących tłumów wjeżdżał do Jerozolimy.