Parkiet sali zajęły polowe łóżka, w szatniach przyjmują lekarze, a przed halą bawią się dzieci. Ogrodzonego terenu pilnują ochroniarze. Bez zgody zarządcy ośrodka nikt nie może wejść do środka. Imigranci mogą jednak opuszczać obóz. Na rękach mają opaski.

Zapytaliśmy zarządcę Friedricha Kiesingera, jaka jest pewność, że nikt nie uciekł? - To nie jest więzienie. Gromadzimy tutaj imigrantów, żeby ich zarejestrować i policzyć. Spędzą tu kilka dni, później trafią do poszczególnych gmin w naszym kraju - odpowiedział.

Podstawowym problemem w ośrodku jest brak tłumaczy. Większość z imigrantów to mężczyźni, którzy nie znają ani angielskiego, ani niemieckiego. Na terenie ośrodka nie można z nimi rozmawiać i robić zdjęć.

Przed wejściem spotkaliśmy 19-letniego Abdela z Afganistanu. Zapytaliśmy się go, dlaczego tu przyjechał i jakie ma zamiary?

- Uciekłem bo mój ojciec zginął walcząc z Talibami. Podróżowałem przez 20 dni. Wydałem na to 1,5 tysiąca dolarów. Chciałbym mieszkać tylko w Niemczech, bo tutaj ludzie są szczęśliwi - odpowiedział.

Miesięczny koszt utrzymania obozu w hali sportowej to około 400 tysięcy euro.